“Το σώμα θυμάται αυτό που ξεχνά το πνεύμα”
(Φρανσουάζ Ντολτό,ψυχίατρος-συγγραφέας).
Οι γυναίκες με αναπηρία αντιμετωπίζουν διπλή διάκριση λόγω της αναπηρίας και λόγω του φύλου τους. Η άγνοια και η διαστρεβλωμένη αντίληψη για την αναπηρία, συνοδεύεται από αρνητικές συμπεριφορές και προκαταλήψεις που οδηγούν στην απόρριψη και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Από την άλλη πλευρά οι γυναίκες ακόμα και σήμερα αγωνίζονται για τα αυτονόητα δικαιώματα τους και την ισοτιμία σε ένα κόσμο ανισοτήτων . Έτσι η γυναίκα με αναπηρία βρίσκεται εγκλωβισμένη και άρα πολλαπλά καταπιεσμένη από τα στερεότυπα του φύλου της, και της αναπηρίας τα οποία συσχετίζονται μεταξύ τους.
Έρευνες έχουν αποκαλύψει ότι:
1. Ενώ το ποσοστό των ανθρώπων με αναπηρία που ζουν στα όρια της φτώχειας είναι ιδιαιτέρως υψηλό, για τις γυναίκες με αναπηρία το ποσοστό αυτό αυξάνεται ανησυχητικά.
2. Οι νέες γυναίκες με αναπηρία απολαμβάνουν σαφώς λιγότερες ευκαιρίες για εκπαίδευση από τους άντρες συναδέλφους τους.
3. Έχουν λιγότερες πιθανότητες να ενταχθούν στην παραγωγική διαδικασία από τους άνδρες με αναπηρία, και όταν αυτό επιτευχθεί, αμείβονται λιγότερο.
4. Παραμένουν στη γονεϊκή στέγη μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τους άνδρες.
5. Έχουν λιγότερες πιθανότητες να παντρευτούν, και πολύ περισσότερες πιθανότητες να χωρίσουν από όσες έχουν οι άνδρες.
6. Τέλος, οι γυναίκες με αναπηρία είναι συχνά θύματα σεξουαλικής κακοποίησης και βιώνουν την κοινωνική περιθωριοποίηση περισσότερο από τους άνδρες.
Γυναικείες οργανώσεις ανά τον κόσμο, τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα συμπεριλαμβάνουν πλέον στα θέματα τους και τη βία που υφίστανται οι γυναίκες με αναπηρία. Παρ’ όλο ότι οι στερεοτυπικές αντιλήψεις για την σεξουαλικότητα εξαιρούν την αναπηρία, δεν ισχύει το ίδιο για τον βιασμό και τη σεξουαλική βία. Η μορφή αυτής της βίας έχει την ρίζα της στην αντίληψη ότι η δύναμη είναι επιβολή ελέγχου και εξουσίας, αλλά και στην εικόνα της διαφορετικότητας που περικλείει την απόρριψη, την περιφρόνηση και αποτελεί παράγοντα άσκησης βίας και κακομεταχείρισης. Ειδήσεις βιασμών και κακοποίησης ανάπηρων γυναικών σε ιδρύματα έχουν δει πολλές φορές το φως της δημοσιότητας αλλά και πόσα άλλα τέτοια γεγονότα παραμένουν άγνωστα κρυμμένα καλά στη σιωπή, τη ντροπή και το σκοτάδι.
Αφιερωμένο στην Παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.
Φανή Αθανασιάδου
Βιογραφικό σημείωμα τής Φανής Αθανασιάδου
Γεννήθηκα στην Αθήνα αλλά κατοικώ στην Θεσσαλονίκη. Είμαι άτομο με κινητική αναπηρία. Κόντρα στην προκατάληψη που αντιμετώπισα και την έλλειψη προσπελασιμότητας κατόρθωσα να τελειώσω το Λύκειο στην Αθήνα, να πάρω το First Certificate στην Αγγλική γλώσσα, και να αποφασίσω να μετακομίσω στην Θεσσαλονίκη με την ελπίδα να καταφέρω να έχω περισσότερο προσβάσιμη ζωή .Ασχολούμαι με την Ποίηση την οποία λατρεύω. Έχω εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές. Ποιήματα μου έχουν βραβευτεί και διακριθεί σε Πανελλήνιους διαγωνισμούς Ποίησης και από τον Σύνδεσμο εκδοτών Βορείου Ελλάδος για την συνολική μου παρουσία στον χώρο της Ποίησης. Έχουν παρουσιαστεί σε λογοτεχνικές ραδιοφωνικές εκπομπές της Αθήνας (ΕΡΑ2) και της Θεσσαλονίκης (Παρατηρητής, Ράδιο Έκφραση), και δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά της Αθήνας (Οδός Πανός, Προσωπείο κ.ά). Συμμετέχω σε ποιητικές Ανθολογίες των εκδόσεων Μαλλιάρη, και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Είμαι συνιδρύτρια της λογοτεχνικής ομάδας Ιδεοκύματα η οποία εδρεύει στην Θεσσαλονίκη και διοργανώνουμε βραδιές Ποίησης. Το 2000 συμμετείχα στο Ποιητικό Αναλόγιο ,στην συνάντηση γυναικών δημιουργών από 30 χώρες της Μεσογείου και της Μαύρης θάλασσας. Το 2006 το δίκτυο γυναικών Θεσσαλονίκης διοργάνωσε Ποιητική βραδιά αφιερωμένη στα ποιήματα μου. Συμμετείχα δύο συνεχόμενες χρονιές το 2008 και το 2009 στο ετήσιο ποιητικό ημερολόγιο που εκδίδεται από την Εμπειρία Εκδοτική. Συμπεριλαμβάνομαι σε έκδοση για την λογοτεχνική δημιουργία της Βορείου Ελλάδος. Κατά την διάρκεια του Πνευματικού Μαΐου Θεσσαλονίκης, ήμουν ομιλήτρια με θέμα ‘’Ποίηση και Παιδεία”.
Παράλληλα έχω ασχοληθεί με το θέατρο. Ήμουν ιδρυτικό μέλος μικτής θεατρικής ομάδας με άτομα με και χωρίς αναπηρία. Συμμετείχαμε στο Παγκόσμιο φεστιβάλ Θεάτρου στο Εδιμβούργο, στις γιορτές ανοιχτού θεάτρου του Δήμου Θεσσαλονίκης .Έχω ασχοληθεί με θεατρικές διασκευές οι οποίες παρουσιάστηκαν στο Βαφοπούλειο Πνευματικό κέντρο. Επί ένα χρόνο ήμουν παραγωγός και παρουσίαζα λογοτεχνική εκπομπή σε ραδιοφωνικό σταθμό της Θεσσαλονίκης.
Συμμετείχα σε ομάδες και συλλόγους για τα δικαιώματα των πολιτών με αναπηρία.
Βιογραφικό
1994: Εισηγήτρια σε διήμερο εκδηλώσεων που διοργανώθηκε από το Ψυχολογικό Τμήμα της Φιλοσοφικής για τα άτομα με αναπηρία. Θέμα της εισήγησης “Απροσπέλαστη πόλη”
1994: Σε εκδήλωση κοινωνικών φορέων της πόλης για τις κοινωνικές μειονότητες ήμουν ομιλήτρια με θέμα “Κοινωνικός ρατσισμός και άτομα με αναπηρία”.
1997: Το Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με το παράρτημα της Διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών διοργάνωσε “Βραδιά Πολιτιστικής Παρέμβασης” προσκαλέστηκα ως ομιλήτρια με θέμα “Κινηματογράφος και αναπηρία”.
2010: Σε επιστημονική ημερίδα των μεταπτυχιακών της Θεολογικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης προσκαλέστηκα να μιλήσω για την “Αναπηρία σήμερα στην Ελληνική πραγματικότητα”. Άρθρα μου σχετικά με τα γυναικεία ζητήματα έχουν δημοσιευτεί σε γυναικείο περιοδικό της πόλης.
Μερικοί τίτλοι [“Γυναίκα και αναπηρία”, “Σχόλια πάνω στην θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία” κ.ά].
Πηγή: http://www.ellispoint.gr/
