3.5.3 Η αναπηρία ως αρνητική ταυτότητα

Κρίνεται σκόπιμο να αναφερθεί ένα απόσπασμα στο οποίο η αναπηρία, λόγω των αρνητικών στερεοτυπικών χαρακτηρισμών που έχει ταυτιστεί, ως έννοια, στον κοινό νου, κατασκευάζεται στο λόγο του/ης συμμετέχοντα/ουσας ως μια αρνητική ταυτότητα. Έτσι, η ταυτότητα του ατόμου με αναπηρία, είναι μια έννοια με την οποία δεν ταυτίζεται εσωτερικά το άτομο. Εντούτοις, ένα ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι ταυτίζεται με την ταυτότητα του βαρήκοου/ κωφού ατόμου.
“Με χαρακτηρίζω, ως γυναίκα, η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να με χαρακτηρίσω ως ανάπηρη γιατί δεν το νιώθω έτσι όπως το λέει η κοινωνία. Δηλαδή, μπορώ να με πω ως άτομο με αναπηρία, με ειδική εκπαιδευτική ανάγκη, κάπως έτσι. Δεν μπορώ να με χαρακτηρίσω ως ΑμεΑ γιατί νιώθω ότι, έτσι όπως το έχουν βάλει στο μυαλό μου, ότι δεν μπορώ να ταυτιστώ με αυτό. Δεν έχω θέμα να το πω. Παλιά δεν το έλεγα η αλήθεια είναι. Τέλος πάντων αυτό. Οι κοινωνικές ομάδες γενικά μου έρχονται στο μυαλό. Ελληνίδα , άγαμη, τέτοια μου έρχονται. Απλά εντάξει επειδή λέμε για την αναπηρία, σκέφτομαι ότι εντάξει άμα με ρωτήσουν έχεις αναπηρία θα απαντήσω ναι ας πούμε σε έρευνες , αλλά δεν ταυτίζομαι τόσο ως ανάπηρη. Είμαι και βαρήκοη/ κωφή, βαρήκοη για να πω την αλήθεια. Γενικά όταν το εξηγώ στο πανεπιστήμιο λέω βαρήκοη / κωφή, δεν είναι και αυτό πάρα πολύ σταθερό, τι είμαι και τι δεν είμαι γενικά, αυτό.” (συν. 13)