1.4. : Σκοποί και στόχοι ειδικής αγωγής
Σε όλες τις σύγχρονες κοινωνίες, η εκπαίδευση αποτελεί δικαίωμα όλων των ανθρώπων, καθώς όλοι οι άνθρωποι έχουν ίσες ευκαιρίες για μόρφωση. Δεν έχει σημασία αν πρόκειται για παιδιά χωρίς εκπαιδευτικά και κοινωνικά προβλήματα, παιδιά με πολλαπλές μειονεξίες, τυφλά, κωφά, συναισθηματικά διαταραγμένα, κ.α. Σε όλα ανεξαιρέτως πρέπει να δίνεται η ευκαιρία για μάθηση.
Έτσι, η ειδική αγωγή αναφέρεται σ’ ένα μεγάλο φάσμα ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών και όχι σε συγκεκριμένες αναπηρίες. Στη χώρα μας, σύμφωνα με το Νόμο 3699/2008 « Ειδική Αγωγή και Εκπαίδευση (ΕΑΕ) είναι το σύνολο των παρεχόμενων εκπαιδευτικών υπηρεσιών σε μαθητές με αναπηρία και διαπιστωμένες ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ή στους μαθητές με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες».
Χρέος της πολιτείας είναι να κατοχυρώνει και να αναβαθμίζει συνεχώς τον υποχρεωτικό χαρακτήρα της ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης ως κύριο μέρος της υποχρεωτικής και δωρεάν δημόσιας παιδείας και να φροντίζει για την παροχή δωρεάν δημόσιας ειδικής αγωγής και εκπαίδευσης στους αναπήρους όλων των ηλικιών και για όλα τα στάδια και τις εκπαιδευτικές βαθμίδες (Ν. 3699/2008).
Σκοπός της ειδικής εκπαίδευσης είναι να προετοιμάσει κατάλληλα το παιδί να συμμετέχει σ’ όλα τα επίπεδα δράσης της κοινωνίας , όπως κοινωνικά , πολιτικά, οικονομικά και πνευματικά. Πλήρη δηλαδή συμμετοχή και συνεισφορά στην κοινωνία, ανεξάρτητη διαβίωση, με στόχο την κοινωνική και επαγγελματική ένταξη (Πολυχρονοπούλου, 2003).
Στη διεθνή βιβλιογραφία αναφέρονται διάφοροι ορισμοί, μεταξύ των οποίων ο ( Ν. 94 142/85, U.S.A ), που αναφέρει ότι « Ειδική Αγωγή είναι ειδικά σχεδιασμένα εκπαιδευτικά προγράμματα, προσαρμοσμένα στις δυσκολίες, ικανότητες και στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του παιδιού και μπορεί να παρέχεται σε κατάλληλα εξοπλισμένους χώρους για την ικανοποίηση των ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών του παιδιού».
Στόχοι της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης, αποτελούν τα ειδικά σχεδιασμένα εκπαιδευτικά προγράμματα, μεταξύ των οποίων και της φυσικής, αισθητικής και κοινωνικής αγωγής. Τα παιδιά με ειδικές ανάγκες παρουσιάζουν βασικά ελλείμματα στον τομέα της κοινωνικής συμπεριφοράς, γι ’ αυτό και αποτελεί κύριο στόχο η ανάπτυξη και απόκτηση κοινωνικών δεξιοτήτων.
Η σχολική και κοινωνική ένταξη και προσαρμογή των παιδιών, είναι απαραίτητη για τα παιδιά αυτά. Επίσης, κύριος στόχος είναι να παρέχονται τα εκπαιδευτικά προγράμματα μέσα στη συνηθισμένη τάξη του παιδιού και αν αυτό δεν καθίσταται δυνατόν, σε εξειδικευμένα κέντρα ειδικής αγωγής, σε νοσοκομείο, στο σπίτι και αλλού (Πολυχρονοπούλου, 2003).
Η συνεχής αξιολόγηση του παιδιού αποτελεί αναγκαία προϋπόθεση, καθώς με βάση αυτήν ορίζονται τα προγράμματα παρέμβασης και παροχή ειδικής αγωγής. Τα πορίσματα είναι σημαντικά, αφού η εκπαιδευτική τοποθέτηση γίνεται με βάση αυτά.
Βέβαια, η ειδική εκπαίδευση δεν αφορά μόνο τα παιδιά με ειδικές ανάγκες, αλλά και τις οικογένειές τους, οι οποίες χρειάζονται κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη. Οι γονείς είναι αυτοί που πρέπει πρωτίστως να αποδεχθούν την κατάσταση του παιδιού τους (Αγγελοπούλου – Σακαντάμη, 2004).
