Εμπειρίες ζωής
Με αφορμή ένα κείμενο με θέμα τα άτομα με αναπηρία, έχοντας κι εγώ κάποια κινητική δυσκολία, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τις εμπειρίες μου. Από όσα έχω ζήσει μέχρι και σήμερα, καταλήγω στο ότι οι γονείς έχουν δυο τρόπους που μας εκδηλώνουν την αγάπη τους.
Πρώτον, την παθητική αγάπη, που δεν μας βοηθά να αναπτύξουμε τις οποίες δυνατότητές μας. Δεύτερον, την αγάπη της παρότρυνσης, που δεν σταματά παρ’ όλες τις δυσκολίες και τις αγωνίες να μας βοηθάει να πετύχουμε στη ζωή μας το καλύτερο δυνατό. Για μένα, η αγάπη της παρότρυνσης είναι το κλειδί της ζωής. Μας διαμορφώνει πρώτα το χαρακτήρα και ύστερα μας παροτρύνει στην προσωπική μας προσπάθεια. Είτε είμαστε άτομα με αναπηρία είτε όχι εξαρτάται και από μας το πώς θα χειριστούμε το κλειδί αυτό.
Οι δικοί μου με μεγάλωσαν με την αγάπη της παρότρυνσης. Πάντα μου έλεγαν, απλά: «Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω». Έκαναν πολλές φορές την καρδιά τους πέτρα προκειμένου να πετύχουμε το στόχο που βάζαμε κάθε φορά. Από μικρή δεν με ξεχώρισαν από τα άλλα παιδιά της οικογένειας. Ενθάρρυναν και την παραμικρή προσπάθεια που με έβλεπαν να κάνω. Από ιστορίες της παιδικής μου ηλικίας μπορώ να μοιραστώ μαζί σας πολλές, για να βοηθήσω, όχι για να περιαυτολογήσω.
Σε πολύ μικρή ηλικία, μετά από μια δύσκολη εγχείρηση, οι γιατροί βλέποντας την αρχική μου πρόοδο μας είχαν πει ότι δεν θα μπορούσαμε να γυρίσουμε στην Ελλάδα πριν περάσουν τουλάχιστον έξι μήνες. Οι δικοί μου βρήκαν τρόπους να μετατρέψουν τις απαραίτητες ασκήσεις μου σε παιχνίδι. Με τον τρόπο αυτό, κάνοντας τη γυμναστική μου με χαρά και όχι με κλάματα, μπορέσαμε να φύγουμε ακριβώς σ’ ένα μήνα.
Έχοντας μάθει από μικρή να αντιμετωπίζω τους γύρω μου σαν ίση προς ίσους μπόρεσα να τα βγάλω πέρα. Πήγα σε «κανονικό» σχολείο, συνέχισα τις σπουδές μου παίρνοντας master και τώρα εργάζομαι.
Λίγο πριν τελειώσω το σχολείο, πήρα μέρος μαζί με άλλα δυο παιδιά που είχαν και αυτά κινητικά προβλήματα σ’ ένα ντοκιμαντέρ που βραβεύτηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το ένα παιδί δεν εμφανίστηκε καν στην απονομή, το άλλο παρόλο που βρισκόταν στην αίθουσα δεν τόλμησε να με συνοδεύσει για να παραλάβουμε μαζί το βραβείο και έτσι βρέθηκα μονή επάνω στη σκηνή.
Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ είχα την ευκαιρία να γνωριστώ καλύτερα με τον έναν από τους δυο συμπρωταγωνιστές μου. Στις συζητήσεις που κάναμε μου είπε ότι επειδή ήταν τετραπληγικός είχε μεν την απεριόριστη αγάπη και φροντίδα της μητέρας του αλλά έμενε κλεισμένος σ’ ένα δωμάτιο και δεν είχε ούτε τη δυνατότητα να βλέπει συχνά τ’ αδέλφια του.
Για να καταπολεμήσει τη μοναξιά του, του πρότεινα, μια και δεν μπορούσε να γράψει, να ζητήσει από τους δικούς του ένα μαγνητοφωνάκι για να μπορεί να αποτυπώνει τις σκέψεις του. Μου απάντησε τρομαγμένος ότι κάτι τέτοιο δεν μπορούσε να γίνει γιατί δεν είχε το θάρρος να ζητήσει από τ’ αδέλφια του μια τόσο μικρή εξυπηρέτηση, όπως το άνοιγμα και το κλείσιμο ενός μαγνητοφώνου. Με λύπη μου διαπίστωσα το πόσο κακό του είχε κάνει η παθητική αγάπη της μητέρας του και ταυτόχρονα συνειδητοποίησα πως μπορείς να βοηθήσεις κάποιον αρκεί να το θέλει και ο ίδιος.
Σε αντίθεση με την παραπάνω περίπτωση, είχα την τύχη να γνωρίσω ένα νεαρό εξίσου τετραπληγικό. Με τη βοήθεια των γονιών του και πολλή προσπάθεια από την πλευρά του κατάφερε να τελειώσει «κανονικό» σχολείο συμμετέχοντας ενεργά σε όλες τις εκδηλώσεις του. Αυτή τη στιγμή έχει καταφέρει να είναι ένα ενεργό μέλος της κοινωνίας και να μην διστάζει να συμμετέχει σε εκπομπές υπερασπίζοντας τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία.
Είναι πολύ σπουδαίο, οι γονείς ενός ατόμου με αναπηρία να βρουν το κουράγιο τη στιγμή που θα ήθελαν να δείξουν μόνο στοργή και τρυφερότητα, να καταπιέσουν τα συναισθήματα τους και να καταφέρουν να βρουν καταλλήλους τρόπους να εμψυχώσουν το παιδί τους όταν αυτό νιώθει να το εγκαταλείπουν οι δυνάμεις του, να το κυριεύει η απογοήτευση και να θέλει να εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια.
Οι στιγμές αυτές είναι τόσο κρίσιμες για την παραπέρα εξέλιξη του ατόμου γιατί ένας λάθος χειρισμός μπορεί να καταστρέψει όλες τις μέχρι εκείνη τη στιγμή προσπάθειες, ενώ ο σωστός χειρισμός βοηθάει σε μια επιθυμητή εξέλιξη.
Θα ευχόμουνα τόσο τα άτομα με αναπηρία όσο και το στενό τους περιβάλλον να βρίσκουν πάντα τη δύναμη και τους κατάλληλους τρόπους να πετυχαίνουν το καλύτερο δυνατό ώστε η όποια αναπηρία να μην είναι εμπόδιο στο να γίνουν ενεργοί πολίτες.
Βασιλική Σίμωσι
Πηγή: http://www.kafeneiotonamea.blogspot.com/
