Εξαλείφοντας τα ταμπού: AμεΑ και σεξουαλική ζωή

Σύμφωνα με την παγκόσμια διακήρυξη των σεξουαλικών δικαιωμάτων ως θεμελιώδες δικαίωμα έχει αναγνωριστεί η συναισθηματική σεξουαλική έκφραση και ευχαρίστηση. Είναι, όμως, δικαίωμα που μπορούμε να απολαμβάνουμε όλοι ή μήπως όχι;
     Στα άτομα με ειδικές ανάγκες η πραγματικότητα είναι διαφορετική. Δέσμιοι προκαταλήψεων και λανθασμένων αντιλήψεων  από την υπόλοιπη κοινωνία τα άτομα ΑμεΑ  αντιμετωπίζονται ακόμα και σήμερα ως άφυλα όντα, χωρίς ερωτικές επιθυμίες. Παρόλο που τις τελευταίες δεκαετίες έχουν γίνει βήματα προς την εξίσωση και την αποδοχή τους, το θέμα της σεξουαλικότητας παραμένει ταμπού για αρκετές χώρες του δυτικού κόσμου.
   Με την αποφυγή κάθε είδους συζήτησης, το πρόβλημα δεν θα μπορέσει να λυθεί, παρά μόνο να διαιωνιστεί, παραμερίζοντας μια κοινωνική ομάδα που επιζητά από εμάς στοργή και αποδοχή. Δεν είναι άλλωστε λίγες οι περιπτώσεις ανθρώπων που πιστεύουν ότι άτομα με κινητικά προβλήματα ή με κάποιου είδους νοητική υστέρηση είναι ανήμποροι να εκτελέσουν την βιολογική λειτουργία της ερωτικής συνεύρεσης -άποψη εμφανώς λανθασμένη, καθώς κινητικά και αισθητηριακά όργανα διαφέρουν. Δυστυχώς, και αρκετοί επιστήμονες υγείας δεν είναι ειδικά καταρτισμένοι ώστε να μιλήσουν ανοιχτά για την σεξουαλική ζωή των ασθενών τους, ενώ άλλες φορές αντιμετωπίζουν ως δευτερεύον ζήτημα ακόμα και την προστασία της σεξουαλικότητας (για παράδειγμα γιατροί που δεν αναφέρουν τις παρενέργειες των φαρμάκων που συνταγογραφούνται  σε ασθενείς ΑμεΑ, όπως ραγδαία πτώση της λίμπιντο και αδυναμία στύσης).
     Παρόλα αυτά, τα Άτομα με ειδικές Ανάγκες αποζητούν την συντροφικότητα και την σεξουαλική έκφραση. Σε αυτό το σημείο πρέπει να διευκρινίσουμε ότι η ανθρώπινη σεξουαλικότητα δεν ταυτίζεται με την σεξουαλική επαφή. Μπορεί εν μέρει να αποτελεί αλήθεια, αλλά συμπεριλαμβάνεται μέσα σε αυτή η ταυτότητα και η προσωπικότητα του ανθρώπου, οι ατομικές του σκέψεις, τα αισθήματα και οι διαπροσωπικές του σχέσεις. Συνεπώς, όταν παραγκωνίζεται το δικαίωμα της σεξουαλικής τους έκφρασης παράλληλα τους στερείται η δυνατότητα εξερεύνησης ενός μέρους της ψυχοσύνθεσης τους. Σε χώρες όπως η Ολλανδία έχουν γίνει σημαντικά βήματα προς την ίση μεταχείριση των σεξουαλικών τους δικαιωμάτων μεταξύ άλλων και η χορήγηση κονδυλίου που συμπεριλαμβάνεται στο αναπηρικό επίδομα, ώστε σεξουαλικοί βοηθοί να επισκέπτονται άτομα με βαριές αναπηρίες 12 φορές τον χρόνο για να ικανοποιούν τις σεξουαλικές τους ανάγκες, καθώς έχει αναγνωριστεί η επιρροή που ασκεί η σεξουαλική υγεία στην ψυχική ισορροπία.
     Δυστυχώς, η ελληνική πραγματικότητα απέχει πολύ από μία τέτοια «ουτοπία», ενώ ακόμη και θέματα στοιχειώδους σεξουαλικής εκπαίδευσης -όχι μόνο των ΑμεΑ αλλά και όλων των πολιτών- δεν διδάσκονται στα σχολεία. Ωστόσο, όταν μιλάμε για ισότητα το φάσμα των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων δεν πρέπει να περιορίζεται στην γκάμα των ευκολότερα υλοποιήσιμων.
     Είναι πλέον καιρός να αφουγκραστούμε τις ανάγκες των συμπολιτών μας, να ενημερωθούμε κατάλληλα, αλλά κυρίως να ξεπεράσουμε τα στερεότυπα που εμποδίζουν το δρόμο μας προς την  ισότητα. Οφείλουμε να κατανοήσουμε ότι είναι ανάγκη και δικαίωμα για όλους μας η συντροφικότητα, η σωματική και συναισθηματική επαφή και πάνω από όλα η αγάπη.

Της Κωνσταντίνας Λάζου

Πηγή: https://tomorrownews.gr