Οικονομική κρίση και Πρόνοια: «Στην εντατική ο μεγάλος ασθενής».
Ρεπορτάζ: Άννα Θεωνά
Για το αναπηρικό κίνημα ήταν πάντοτε ζητούμενο και κεντρικό αίτημα η αναβάθμιση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, Ψυχικής Υγείας, Κοινωνικής Φροντίδας και Πρόνοιας και η ενίσχυση και ενδυνάμωση του δημόσιου χαρακτήρα τους, με την εισαγωγή κανόνων διαφάνειας και κοινωνικής λογοδοσίας, καθώς και νέων θεσμών και δομών που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες.
Οι επτά πληγές του συστήματος Πρόνοιας
Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι ο τομέας της Πρόνοιας απευθύνεται σε εκείνες τις πληθυσμιακές ομάδες που κινδυνεύουν περισσότερο από τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Όσον αφορά στα άτομα με αναπηρία που αποτελούν κατά γενική ομολογία μια από τις πλέον ευπαθείς ομάδες, οι άμεσα ωφελούμενοι από τις προνοιακές παροχές και υπηρεσίες είναι οι πιο ευάλωτες κατηγορίες ατόμων με αναπηρία, όπως είναι τα άτομα με βαριές αναπηρίες και πολλαπλές ανάγκες εξάρτησης, τα άτομα με αναπηρία που διαβιούν στα ιδρύματα, οι ανασφάλιστοι με αναπηρία, οι μητέρες παιδιών με αναπηρία, οι μετανάστες με αναπηρία, κ.ά. Παρόλα αυτά, ο τομέας της πρόνοιας:
• χαρακτηρίζεται από συνεχιζόμενη και εντεινόμενη υποχρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό, δημιουργώντας συνθήκες οικονομικής και λειτουργικής ασφυξίας,
• στο μεγαλύτερο αναπτυξιακό πρόγραμμα της χώρας (ΕΣΠΑ 2007 – 2013), δεν αποτελεί ξεχωριστό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα αλλά εντάσσεται στο Ε.Π. «Ανάπτυξη Ανθρώπινου Δυναμικού»,
• κομμάτι αυτής έχει εμπορευματοποιηθεί και εκχωρηθεί σε ιδιωτικά συμφέροντα,
• δεν λειτουργεί με κανόνες πιστοποίησης ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχονται από το μη κερδοσκοπικό τομέα.
Επιπλέον, από τον τομέα της πρόνοιας απουσιάζει μια συνολική εθνική πολιτική, στην οποία η αποϊδρυματοποίηση δεν θα σημαίνει απλώς την αποσυμφόρηση των ιδρυμάτων, ο θεσμός των κέντρων ανεξάρτητης διαβίωσης για άτομα με βαριές αναπηρίες και πολλαπλές ανάγκες εξάρτησης (άτομα με αυτισμό, νοητική αναπηρία, σύνδρομο DOWN, κ.λπ.) δεν θα υπάρχει μόνο στα χαρτιά και οι υπηρεσίες κοινωνικής υποστήριξης δεν θα υπολειτουργούν.
Εν έτει 2010, εξακολουθούν καθημερινά να βλέπουν το φως της δημοσιότητας απαράδεκτες καταστάσεις που βιώνουν τα άτομα με αναπηρία στα ιδρύματα. Τα άτομα με αναπηρία που ζουν σε ιδρύματα είναι αποδέκτες ενός μοντέλου φροντίδας με ιατροκεντρικό χαρακτήρα, όπου το περιεχόμενο της φροντίδας περιορίζεται μόνο στην ανάγκη περίθαλψης των ατόμων κι όχι στην ανάπτυξη ενός οργανωμένου και ολοκληρωμένου συστήματος υποστήριξης, με σεβασμό στο δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή και στο δικαίωμα της επιλογής. Πρόκειται για ένα μοντέλο με αυστηρά πατερναλιστικό, αυταρχικό, έως και βίαιο – κάποιες φορές – χαρακτήρα, που παραβιάζει την ατομικότητα του ατόμου με αναπηρία. Ο εγκλεισμός των ατόμων με αναπηρία στα ιδρύματα συνιστά κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Στην Ελλάδα, η προώθηση της ανεξάρτητης διαβίωσης των ατόμων με αναπηρία παραμένει στα χαρτιά. Με την Υπουργική Απόφαση Αριθ. Π4β/οικ.4681 (ΦΕΚ825 Τεύχος Β´ 6.09.1996), ορίζονται οι προϋποθέσεις ίδρυσης και λειτουργίας Στέγης Αυτόνομης Διαβίωσης Ατόμων με Αναπηρία κερδοσκοπικού ή μη χαρακτήρα, στην πραγματικότητα όμως η ελληνική οικογένεια εξακολουθεί να αποτελεί το βασικό πυρήνα φροντίδας και υποστήριξης για το άτομο με αναπηρία, ενώ το κράτος έρχεται να ενισχύσει επικουρικά και αποσπασματικά τις υπαρκτές ανάγκες.
Οργανισμοί και κέντρα που παρέχουν υπηρεσίες κοινωνικής φροντίδας και πρόνοιας κάθε μορφής και βαθμού αντιμετωπίζουν σοβαρότατα προβλήματα λειτουργίας, λόγω έλλειψης επιστημονικού και βοηθητικού προσωπικού και κοινωνικές δομές, όπως ΚΕΚΥΚΑΜΕΑ – ΚΗΦΗ – ΚΑΦΚΑ, που δημιουργήθηκαν για να προσφέρουν πολύτιμες υπηρεσίες υποστήριξης στα άτομα με αναπηρία, δεν έχουν στελεχωθεί με εξειδικευμένο προσωπικό.
Ακόμα και η Κάρτα Αναπηρίας, που θεσπίστηκε με το Ν.2430/96 άρθρο 4, και θα μπορούσε, κάτω από όρους και προϋποθέσεις, να ρυθμίζει οριζόντια και κάθετα τη σχέση του ατόμου με αναπηρία με όλες τις δημόσιες και ιδιωτικές αρχές, παραμένει στα χαρτιά.
Συνεπώς, ιδιαίτερα αυτή τη δύσκολη περίοδο, τα άτομα με αναπηρία νιώθουν να ασφυκτιούν υπό τη δαμόκλειο σπάθη της οικονομικής δυσπραγίας, που σε συνδυασμό με την αδιαφορία της Πολιτείας, τα καθιστά ομήρους μιας ζοφερής πραγματικότητας, ενός φαύλου κύκλου που θέτει σε κίνδυνο όχι μόνο την αξιοπρεπή τους διαβίωση, αλλά ακόμα και την ίδια τους της ζωή.
Κραυγή αγωνίας
Υπάρχει μια φράση, σύμφωνα με την οποία οι ακραίες καταστάσεις, απαιτούν και ακραίες λύσεις. Υπό αυτές λοιπόν τις συνθήκες και τα συγκεκριμένα δεδομένα, εκατοντάδες άτομα με αναπηρία και γονείς αυτών συγκεντρώθηκαν στο Υπουργείο Οικονομικών στις 23 Ιουνίου 2010, προκειμένου να συμμετάσχουν στη διαμαρτυρία της Ε.Σ.Α.μεΑ. και των φορέων – μελών της, με βασικό αίτημα τη θέσπιση ενός Προγράμματος στήριξης των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους μεσούσης της σφοδρής οικονομικής κρίσης.
Από νωρίς το πρωί το πεζοδρόμιο της Οδού Νίκης στο κέντρο της Αθήνας γέμισε από διαδηλωτές, άτομα με αναπηρία και γονείς ατόμων με αναπηρία από κάθε γωνιά της χώρας και από όλες τις κατηγορίες αναπηρίας, που ένωσαν τη φωνή τους, για να στείλουν το ηχηρό μήνυμα ότι δεν θα δεχτούν αμαχητί την άνευ όρων καταδίκη τους στη φτώχεια και την εξαθλίωση.
Πανό με συνθήματα για την άμεση θέσπιση μέτρων, κατέκλυσαν την είσοδο του Υπουργείου Οικονομικών, ενώ η έκκλησή τους, η κραυγή αγωνίας αντηχούσε ισχυρή και δυνατή καθ’ όλη τη διάρκεια της κινητοποίησης.
Κεντρικό σύνθημα της κινητοποίησης ήταν «οι φτωχότεροι των φτωχών αυτής της χώρας δεν αντέχουν άλλο. Η άμεση λήψη μέτρων προστασίας τους είναι πλέον ζήτημα επιβίωσης!». Αιχμή του δόρατος των αιτημάτων του αναπηρικού κινήματος αποτέλεσε φυσικά το αίτημα για άμεση χρηματοδότηση των τομέων της Πρόνοιας, της Υγείας και της Ψυχικής Υγείας, που εξακολουθούν να αποτελούν τον «φτωχό συγγενή», παρά το γεγονός ότι στις δομές τους στηρίζονται χιλιάδες άτομα με αναπηρία και οι οικογένειές τους.
Η Συνομοσπονδία απαίτησε την πραγματοποίηση συνάντησης με τον Υπουργό Οικονομικών, επιτυγχάνοντας να γίνει δεκτή από τον Υφυπουργό Οικονομικών κύριο Σαχινίδη, με τον οποίο συζήτησε εκτενώς όλα τα αιτήματα που συμπεριλαμβάνονται στο σχετικό κατατεθέν Υπόμνημα της Ε.Σ.Α.μεΑ.
Πιο συγκεκριμένα, το αναπηρικό κίνημα της χώρας απαίτησε:
• Έκτακτη χρηματοδότηση του Τομέα της Πρόνοιας και της Ψυχικής Υγείας σε μια χρονική στιγμή που Κέντρα που λειτουργούν με πρωτοβουλίες των γονεϊκών Συλλόγων βάζουν «λουκέτο».
• Θέσπιση ειδικού κοινωνικού πόρου για τη χρηματοδότηση της Πρόνοιας και της Ψυχικής Υγείας.
• Άμεσες προσλήψεις σε όλες τις Μονάδες Κοινωνικής Φροντίδας, σε όλες τις υπηρεσίες Ψυχικής Υγείας και τις Μονάδες Χρονίων Παθήσεων.
• Χρηματοδότηση του ΟΠΑΔ για την εξόφληση των υπέρογκων οφειλών του στους ασφαλισμένους με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις.
• Επέκταση ευνοϊκών συνταξιοδοτικών ρυθμίσεων που ισχύουν για τους ασφαλισμένους με αναπηρία του ιδιωτικού τομέα και στους ασφαλισμένους του δημοσίου.
• Αύξηση του επιδόματος κίνησης για να καλυφθούν οι επιπλέον δαπάνες που σημειώθηκαν από τις συνεχείς αυξήσεις στην τιμή της βενζίνης και επωμίζονται τα άτομα με αναπηρία.
• Ικανοποίηση του πάγιου αιτήματος της Ε.Σ.Α.μεΑ. για εκπροσώπησή της στην ΟΚΕ.
Κατά τη συνάντηση, ο κύριος Σαχινίδης δεσμεύτηκε ότι μέχρι τις 15 Ιουλίου 2010 θα πραγματοποιηθεί συνάντηση με τον Υπουργό κύριο Παπακωνσταντίνου και αντιπροσωπεία της Συνομοσπονδίας για το σύνολο των αιτημάτων του εθνικού αναπηρικού κινήματος, καθώς και συνάντηση με τον Γεν. Γραμματέα του Υπουργείου κ. Πλασκοβίτη για τα φορολογικά ζητήματα και το θέμα της συμμετοχής της Συνομοσπονδίας στην ΟΚΕ.
Η αντιπροσωπεία της Συνομοσπονδίας διεμήνυσε ότι για το αναπηρικό κίνημα αυτή η συγκέντρωση συνιστά την αρχή κι το εφαλτήριο μιας διαρκούς κινητοποίησης με μοναδικό στόχο τη λήψη πρακτικών, ουσιαστικών και κυρίως αποτελεσματικών μέτρων προστασίας των ατόμων με αναπηρία από μια οικονομική κρίση που καλούνται να πληρώσουν, χωρίς να ευθύνονται γι’ αυτήν.
Επιπλέον, διευκρίνισε ότι το μνημόνιο δεν μπορεί να αποτελεί ούτε καν εικονικό άλλοθι για σκληρά μέτρα, αφού στο άρθρο 2 παρ. 2 του N. 3845/10 (ΦΕΚ 65 Α/6-5-2010) «- Μέτρα για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας από τα κράτη-μέλη της Ζώνης του ευρώ και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο», προβλέπεται η λήψη έκτακτων μέτρων για την προστασία των ευπαθών ομάδων.
Τέλος, η Συνομοσπονδία προειδοποίησε ότι αν δεν υπάρξουν άμεσες και ουσιαστικές, συγκεκριμένες απαντήσεις από πλευράς της ηγεσίας του Υπουργείου, τον Σεπτέμβρη θα προβεί σε νέες, δυναμικότερες κινητοποιήσεις, αποκλείοντας το Υπουργείο.
«Η Ε.Σ.Α.μεΑ. και οι οργανώσεις – μέλη της, διεκδικούμε την προστασία της αξιοπρέπειας των ατόμων με αναπηρία, των ατόμων με χρόνιες παθήσεις και των οικογενειών τους. Ξεκινάμε από εδώ μια πορεία και μια κινητοποίηση μηνών για να διατρανώσουμε την απόφασή μας να προστατεύσουμε τον δημόσιο χαρακτήρα της Πρόνοιας, της Υγείας και των υπηρεσιών Ψυχικής Υγείας. Για να χρηματοδοτηθούν αυτοί οι τομείς, για να μπορέσουν αυτοί οι τομείς που απευθύνονται στους πλέον αδύναμους πολίτες αυτής της χώρας, να παρέχουν αξιοπρεπείς υπηρεσίες. Ελλάδα υπερήφανη, χωρίς υπερήφανους Έλληνες δεν νοείται, δεν γίνεται», δήλωσε μετά τη συνάντηση ο Πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ατόμων με Αναπηρία κύριος Ιωάννης Βαρδακαστάνης.
«Θεραπεία» και πλήρης «ίαση»
Με στόχο, την αρχική θεραπεία, έως και την πλήρη ίαση του τομέα της Πρόνοιας, η Ε.Σ.Α.μεΑ. έχει καταθέσει σε όλα τα συναρμόδια Υπουργεία τις προτάσεις της, ώστε να βγει η Πρόνοια από την «εντατική» και να ανακτήσει πλήρως το ελληνικό κράτος τον κοινωνικό του χαρακτήρα. Για να καταστεί αυτό εφικτό, χρειάζεται πάνω από όλα η πολιτική βούληση που θα επιτρέψει τη λήψη και απαρέγκλιτη εφαρμογή ρηξικέλευθων μέτρων, μέτρων με προοπτική για σταθερά και ουσιαστικά αποτελέσματα.
Έτσι, πρωτίστης σημασίας κρίνεται:
• Η δημιουργία ειδικού κοινωνικού πόρου με ανταποδοτικό χαρακτήρα για τους τομείς της Πρόνοιας και της Ψυχικής Υγείας. Λαμβάνοντας σοβαρά υπόψη ότι ο τομέας της Πρόνοιας εάν δεν ενισχυθεί οικονομικά, ειδικά αυτήν την περίοδο της δεινής οικονομικής κρίσης, θα οδηγηθεί σε αποσάθρωση και μαρασμό, συμπαρασύροντας μαζί του και τις ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού στις οποίες απευθύνεται, μεταξύ των οποίων είναι και τα άτομα με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις, προτείνεται να προβλεφθεί η δημιουργία του προαναφερθέντος ειδικού κοινωνικού πόρου. Ενδεικτικά, εισροές αυτού του πόρου θα μπορούσαν να αποτελούν: το τέλος μεταβίβασης αυτοκινήτων, τα αδιανέμητα κέρδη του ΟΠΑΠ Α.Ε., η εισαγωγή ειδικού τέλους στα ακαθάριστα έσοδα των Καζίνο, το 50% του τέλους που πληρώνουν οι πολίτες στη ΔΕΗ Α.Ε. για την ΕΡΤ Α.Ε. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι οιαδήποτε προσπάθεια αναβάθμισης του Εθνικού Συστήματος Πρόνοιας θα πέσει στο κενό εάν δεν διασφαλιστεί η οικονομική υποστήριξη / χρηματοδότηση αυτού του Συστήματος.
• Η συλλογή στατιστικών στοιχείων και η ανάπτυξη δεικτών σχετικά με την οργάνωση, λειτουργία, αποδοτικότητα και αποτελεσματικότητα του τομέα της Υγείας και της Πρόνοιας σε σχέση με την αναπηρία για την πλήρη αποτύπωση της υφιστάμενης κατάστασης.
• Η συμπερίληψη ξεχωριστής ενότητας για τα άτομα με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις στην προβλεπόμενη από το Σχέδιο Νόμου Ετήσια Έκθεση του Υπουργού Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης προς την αρμόδια Επιτροπή του Κοινοβουλίου για την Υγεία, την Ψυχική Υγεία και την Κοινωνική Πρόνοια.
Απαραίτητη προϋπόθεση για να λειτουργήσει πραγματικά προς όφελος των ατόμων με αναπηρία και χρόνιες παθήσεις το νέο Εθνικό Σύστημα Υγείας και Πρόνοιας είναι:
• η αναβάθμιση και στελέχωση της Διεύθυνσης Ατόμων με Αναπηρία του Υπουργείου Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης,
• η σύσταση Διεύθυνσης Ατόμων με Χρόνιες Παθήσεις στο Υπουργείο Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Τέλος, όσον αφορά αποκλειστικά στον Τομέα της
Πρόνοιας προτείνεται:
• Ριζική αναδιοργάνωση και εξορθολογισμός των Οργανισμών, Φορέων και Μονάδων Κοινωνικής Φροντίδας και Πρόνοιας σε εθνικό, περιφερειακό και τοπικό επίπεδο.
• Με στόχο τη θέσπιση νέου θεσμικού πλαισίου τόσο για την αυτόνομη διαβίωση των ατόμων με αναπηρία όσο και για τον προσωπικό βοηθό, προτείνεται η συγκρότηση Ειδικής Επιτροπής, με τη συμμετοχή της Ε.Σ.Α.μεΑ., η οποία εντός εξαμήνου να εκπονήσει πόρισμα που να οδηγήσει στην έκδοση σχετικής Υπουργικής Απόφασης
• Μελέτη και εφαρμογή Εθνικού Σχεδίου Αποϊδρυματοποίησης, με στόχο τη μετάβαση από την ιδρυματική φροντίδα σε ένα νέο σύστημα υποστηρικτικών δομών και υπηρεσιών, το οποίο πρέπει να αποσκοπεί στα εξής: 1. στην αναδιοργάνωση των δομών κλειστής περίθαλψης που υπάρχουν, 2. στην ανάπτυξη υποστηρικτικού πλαισίου για τα άτομα με βαριές αναπηρίες που θα διασφαλίζει την παραμονή τους στην κοινότητα και 3. στην ανάπτυξη δομών προστατευμένης διαβίωσης για τα άτομα που αδυνατούν να ζήσουν αυτόνομα. Το εθνικό σχέδιο αποϊδρυματοποίησης πρέπει να προβλέπει συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης και να έχει διασφαλισμένη δημόσια χρηματοδότηση. Όσον αφορά στον στόχο 1 και μέχρι το σχέδιο αποϊδρυματοποίησης να ολοκληρωθεί, πρέπει να ανασυγκροτηθούν τα Κέντρα, οι Οργανισμοί και τα Ιδρύματα κλειστής περίθαλψης δημόσιου χαρακτήρα ή που λειτουργούν στο πλαίσιο του μη κερδοσκοπικού τομέα ώστε να διασφαλιστούν ποιοτικότεροι όροι διαβίωσης των ατόμων με αναπηρία.
• Αύξηση του προσωπικού στις μονάδες κοινωνικής φροντίδας του δημοσίου τομέα, με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών πρόνοιας.
• Θέσπιση προδιαγραφών ποιότητας (συμπεριλαμβανομένης και της προσβασιμότητας), αξιολόγησης, πιστοποίησης των υπηρεσιών κοινωνικής φροντίδας που παρέχονται από φορείς του μη κερδοσκοπικού τομέα στα άτομα με αναπηρία, αλλά και μηχανισμού ελέγχου, διαφάνειας και κριτηρίων χρηματοδότησής τους από Ειδική Επιτροπή.
• Θέσπιση νομοθετικού πλαισίου για την ανάπτυξη συμπράξεων, μεταξύ των φορέων της τοπικής αυτοδιοίκησης και των αναπηρικών οργανώσεων για τη δημιουργία υπηρεσιών μικρής κλίμακας (Κέντρα Ημερήσιας Φροντίδας, Συμβουλευτικοί Σταθμοί).
• Κατάργηση όλων εκείνων των διατάξεων που έχουν θεσπισθεί και έχουν οδηγήσει στην εμπορευματοποίηση της πρόνοιας.
• Κατάργηση των εράνων κάθε μορφής που έχουν ως σημείο αναφοράς και στο επίκεντρό τους την αναπηρία, ως πλήρως αντίθετες λειτουργίες με τη δικαιωματική προσέγγιση της αναπηρίας. Οι έρανοι χρησιμοποιούν τον οίκτο των πολιτών, δηλαδή τοποθετούν τα άτομα με αναπηρία στη θέση του αντικείμενου οίκτου και ελέους, επιχειρώντας να προσελκύσουν την οικονομική συνδρομή πολιτών, φορέων και επιχειρήσεων. Η οικονομική κρίση μπορεί να οδηγήσει σε πιο συχνή εμφάνιση τέτοιου τύπου δραστηριοτήτων.
Θ.Α.
Εκεί που η Πρόνοια, η Υγεία και η Ψυχική Υγεία ψυχορραγούν
Δια στόματος ατόμων με αναπηρία, γονέων παιδιών με αναπηρία και εκπροσώπων συλλόγων ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους, αποτυπώνονται με τον καλύτερο τρόπο οι ελλείψεις και οι πληγές του «κοινωνικού» κράτους, εν έτει 2010.
Θέμελη Ειρήνη
Πρόεδρος του Συλλόγου Ατόμων με Αναπηρία του Θεραπευτηρίου Χρονίων Παθήσεων Παιδιών Σκαραμαγκά
«Είμαστε εδώ για να διεκδικήσουμε προσωπικό, γιατρούς και καλύτερη περίθαλψη για τα παιδιά μας. Αυτή τη στιγμή το βιοτικό τους επίπεδο βρίσκεται στο μηδέν. Πιο κάτω δεν πάει. Έχουμε πιάσει πάτο και όλη μας η προσπάθεια επικεντρώνεται στους τρόπους με τους οποίους θα μπορέσουμε να βελτιώσουμε το βιοτικό επίπεδο των παιδιών μας. Έχουν δει το φως της δημοσιότητας πολλές μας καταγγελίες, δεν ευαισθητοποιήθηκε ποτέ κανείς από τις καταγγελίες αυτές κι από κει και πέρα, μόνοι μας πια, κάνουμε ό,τι μπορούμε γι’ αυτόν τον χώρο. Δεν υπάρχει προσωπικό, το ήδη υπάρχον αδυνατεί να προσφέρει αυτά που πρέπει. Το κύριο αίτημά μας είναι το αυτονόητο, δηλαδή τα παιδιά να βγαίνουν έστω και για λίγο από τα δωμάτιά τους, πράγμα που έχει να συμβεί 5 χρόνια τώρα. 5 χρόνια, παιδιά δεν έχουν δει το φως του ήλιου! Υπάρχουν παιδιά που είναι κλειδωμένα σε δωμάτια! Ο χώρος είναι περισσότερο φυλακή, παρά θεραπευτήριο».
Ζέρβα Αθανασία
Σωματείο «Αναγέννηση»
«Η Ψυχική Υγεία συρρικνώνεται διαρκώς. Οι μονάδες αποκατάστασης κλείνουν, το Πρόγραμμα “Ψυχαργώς” υποχρηματοδοτείται, με αποτέλεσμα οι ψυχικά ασθενείς να κινδυνεύουν να επιστρέψουν στα άσυλα. Κυρίως τα άτομα με ψυχική αναπηρία που έχουν χάσει τους γονείς τους αντιμετωπίζουν τεράστια προβλήματα. Δεν μπορούν να βρουν στέγη και αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Η Πολιτεία πρέπει να δείξει την ευαισθησία της και να βοηθήσει τα άτομα με ψυχική αναπηρία προστατεύοντας τις δομές, ώστε να μπορέσουν να επανενταχθούν κοινωνικά και εργασιακά».
Σκόνης Νικόλαος
Πρόεδρος της Εθνικής Ομοσπονδίας Κινητικά Αναπήρων
«Η σημερινή κατάσταση, το κόστος της ζωής, τα αυξημένα καύσιμα, στερούν από τα άτομα με κινητική αναπηρία την ίδια τους την κίνηση. Με τα λίγα χρήματα που παίρνουμε ως επίδομα εξυπηρέτησης της αναπηρίας και τα 150 ευρώ που έχουν αρκετά χρόνια να αναπροσαρμοστούν, δεν υπάρχει η δυνατότητα να κινηθούμε. Μας στερούν τα δυο βήματα που μπορούμε να κάνουμε. Μια Πολιτεία κρίνεται για τον πολιτισμό της από τον τρόπο που συμπεριφέρεται στα άτομα με αναπηρία».
Λάγιου Ρούλα
Γενική Γραμματέας Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ατόμων με Σακχαρώδη Διαβήτη
«Στην Ελλάδα έχουμε φτάσει να αποτελούν τα αυτονόητα, ζητούμενα. Ζητούμε οργανωμένα διαβητολογικά ιατρεία και κέντρα σε όλη τη χώρα, τη δημιουργία ιατρείων διαβητικού ποδιού για την αποφυγή πολλών ακρωτηριασμών. Θέλουμε δημόσια, δωρεάν υγεία και πρόνοια. Το κράτος στο τέλος θα καταντήσει τους διαβητικούς εν δυνάμει πολυανάπηρα άτομα λόγω της έλλειψης μέτρων».
Λάσπη Βάσω
Αντιπρόεδρος ΠΟΣΓΚΑμεΑ, εκπρόσωπος Νομαρχιακού Σωματείου Ατόμων με Αναπηρία Βοιωτίας
«Η κατάσταση είναι τραγική. Τα χρήματα που θα έπρεπε να παίρνει η Πρόνοια από τον κρατικό προϋπολογισμό δεν υφίστανται, με αποτέλεσμα οι δομές που λειτουργούν οι γονείς, τα κέντρα ψυχικής υγείας, τα κέντρα διημέρευσης, τα ιδρύματα κλειστής περίθαλψης, να κινδυνεύουν με «λουκέτο». Οι οικογένειες, με αισθητά μειωμένο το εισόδημά τους δεν μπορούν να αντεπεξέλθουν και μένουν έγκλειστοι στα σπίτια τους. Δεν πάει άλλο. Η Πολιτεία πρέπει να κάνει το παν για να βρει πόρους για την Πρόνοια, ώστε να έχουμε ένα σύστημα που θα αναγνωρίζει την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό στα άτομα με αναπηρία και τις οικογένειές τους. Θα φτάσουμε σε δύσκολες στιγμές και θα είναι τραγικό τα άτομα με αναπηρία να ξαναγυρίσουν στην επαιτεία. Άμεσα πρέπει να βρουν λύση, αλλιώς θα μας βρουν μπροστά τους».
Βαλή Αθηνά ΚΕΨΥΕ Λειβαδιά, εκπρόσωπος Συμβασιούχων Ψυχικής Υγείας
«Είμαστε χωρίς συμβάσεις από τον Απρίλιο. Κάνουμε αγώνα για τα παιδιά, ζητούμε απλώς μια σιγουριά, τη στιγμή που έχουμε δώσει τόσα ως δομή. Αν απολυθούμε θα βρεθούν τόσα παιδιά χωρίς προσωπικό».
Γιαλλούρης Νίκος
Πρόεδρος Εθνικής Ομοσπονδίας Τυφλών
«Ζητούμε η Πολιτεία να αντιληφθεί το χρέος που έχει απέναντι στα άτομα με αναπηρία και να χρηματοδοτήσει την Πρόνοια, τις σχολές οι οποίες κλείνουν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Σχολή Τυφλών της Βόρειας Ελλάδος που εξυπηρετεί σχεδόν τη μισή Ελλάδα, κινδυνεύει με λουκέτο, οι εργαζόμενοι είναι απλήρωτοι πεντέμισι μήνες και πρέπει να δοθεί άμεσα λύση. Διεκδικούμε την εξαίρεσή μας από τις περικοπές από τους μισθούς και τις συντάξεις. Η αναπηρία δεν είναι εύκολη υπόθεση, επιφέρει πρόσθετες ανάγκες που καλούμαστε τα άτομα με αναπηρία να καλύψουμε από το δικό μας εισόδημα, ένα εισόδημα που πλήττεται συνεχώς. Διεκδικούμε το αυτονόητο, το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή».