3.2. Αλλαγές στην ελληνική οικογένεια.

Η οικογένεια ως κοινωνικός θεσμός επηρεάζεται από ευρύτερες κοινωνικές μεταβολές. Η στάση της ελληνικής οικογένειας απέναντι στην αναπηρία διαμορφώνεται:

α) από τις ευρύτερες αυτές κοινωνικές μεταβολές
β) τη μορφή της αναπηρίας και τη σοβαρότητά της
γ) τη συμπεριφορά του άμεσου και έμμεσου κοινωνικού περιβάλλοντος
δ) τη στήριξη της οικογένειας από συναφείς υπηρεσίες και φορείς
ε) την ιδιοσυγκρασία των γονέων ή αδελφών
ζ) τη δομή της ελληνικής οικογένειας και την οικονομικοκοινωνική της θέση.

Για τις αντιλήψεις και στάσεις για την αναπηρία, ως αποτέλεσμα ευρύτερων κοινωνικών και πολιτισμικών συνθηκών στον ελλαδικό χώρο, έγινε αναφορά στην παράγραφο 2.2, για τη φύση της αναπηρίας και τη σοβαρότητά της, είναι φανερό ότι πριν συντελεστεί η πρόοδος το 19ο και 20ο αιώνα, η ελληνική οικογένεια είχε ελάχιστα μέσα στη διάθεσή της για ν’ αντιμετωπίσει τις συνέπειες της αναπηρίας ενός ή περισσοτέρων μελών της, όσο για τις σημαντικότερες αλλαγές στη δομή της ελληνικής οικογένειας αυτές συντελούνται στον 20ο αιώνα.

Οι σημαντικές αλλαγές, οι οποίες έγιναν στη χώρα μας μετά τον 1ο και ιδιαίτερα το 2ο παγκόσμιο πόλεμο, όπως:

α) οι μετακινήσεις πληθυσμού από τις αγροτικές περιοχές στα αστικά κέντρα

β) οι μετακινήσεις πληθυσμού μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή είχαν ως αποτέλεσμα την αλλαγή της ελληνικής κοινωνίας από αγροτική, παραδοσιακή σε αστεακή, βιομηχανική συντελώντας παράλληλα σε αλλαγές στον τρόπο συλλογικής και ατομικής ύπαρξης.

Βασικά χαρακτηριστικά της αγροτικής παραδοσιακής κοινωνίας είναι η ενότητα της ομάδας, ενώ της σύγχρονης αστεακής, βιομηχανικής είναι ο ατομικισμός. Οι αλλαγές που έγιναν στη χώρα μας την περίοδο αυτή στη δομή της ελληνικής οικογένειας αντανακλούν τις ευρύτερες αλλαγές, έτσι έχουμε αντί της εκτεταμένης μορφής οικογένειας που ήταν χαρακτηριστικό των περισσοτέρων αγροτικών οικογενειών, πριν τη δεκαετία του ’70, σήμερα συχνότερα είναι πυρηνική, μονογονεϊκή διπλής σταδιοδρομίας ή ένας εκ των δύο συζύγων ή και οι δύο προέρχονται από δεύτερο γάμο.