Ο ανάπηρος

Ηλιάδου
Αικατερίνη
Τάξις: Β1

Περπατούσα πολλήν ώρα, χωρίς να ξέρω για που. Σε κάποια όμως στιγμή ταράχτηκα. Κατάλαβα πως περπατούσα κάτω από τις ωραίες ιτιές και τα πεύκα του πάρκου. Ανατρίχιασα πάλι. Η θύμηση του φίλου μου ξαναζωντάνευε εμπρός μου. Ο τόπος που συχνάζαμε μαζί μου έφερε τη θύμησή του, που μάταια προσπαθούσα να ξεχάσω.

Πάλι ανατρίχιασα. Νόμιζα τώρα πως τον άκουα να προχωρή δίπλα μου σέρνοντας το ανάπηρο πόδι του και να μου γελά.

Ήταν τόσο ξαφνικός ο θάνατός του, που δεν πίστευα πως ο καλύτερός μου παιδικός φίλος σβήνει απ΄ τη ζωή.

Ήμουν ο μόνος που έκλαψα για το θάνατό του, γιατί μου είχε αφήσει ένα κενό στην ψυχή μου. Όταν γύρισα στο σπίτι, μετά από την κηδεία του, όλη η οικογένεια προσπαθούσε να με παρηγορήση με αυτά τα λόγια. “Μην κάνης έτσι! Βέβαια ήταν ο καλύτερός σου φίλος• μα ο Θεός τον λυπήθηκε και τον πήρε.”

– Τον λυπήθηκε; ρώτησα με δάκρυα στα μάτια.
– Ναι, γιατί ήταν δυστυχισμένος. Φώναξα.
– Μα… με αυτό το κολοβό του πόδι που έσερνε…

Πάψτε, φώναξα, ο Κώστας δεν ήταν δυστυχισμένος. Όλοι εσείς τον βλέπατε δυστυχισμένο και τον λυπόσασταν. Εκείνος δε λυπήθηκε ποτέ για τον εαυτό του. Ο κόσμος του θύμιζε το ανάπηρο πόδι του, με τον τάχα ψεύτικο οίκτο του, και δεν τον άφηνε να ξεχάση. Μα αυτός δεν ήθελε τον οίκτο τους. Μπορούσε να χαρή τη ζωή του έστω και με ένα πόδι.

Μα ούτε και η οικογένειά μου μπορούσε να καταλάβη, πόσα χαρίσματα είχε ο Κώστας. Του τα έκρυβε η καταραμένη φύση, που τον έπλασε έτσι.

Κανείς δεν πρόσεχε τα ωραία του μάτια και το συμπαθητικό του πρόσωπο• μόνο το πόδι του έβλεπαν.

Θαρρώ τώρα πως τον ακούω να προχωρή δίπλα μου και να μου μιλά για τα όνειρά του, για το μέλλον του. Πολλές φόρες όχι μόνον τον πίστευα, αλλά και τον ζήλευα. Αυτό το αγόρι με τα πολλά όνειρα και το μέλλον ο κόσμος το είχε στιγματίσει για δυστυχισμένο. Και όταν πέθανε δεν τον έκλαψαν, γιατί νόμιζαν πως του ταίριαζε περισσότερο ο θάνατος, παρά η ζωή.

Μα ο Κώστας ποτέ δε θέλησε το θάνατο, ποτέ δε βαρέθηκε τη ζωή. Γιατί η ζωή γι΄ αυτόν δεν ήταν μέσα στα δυο πόδια.

http://www.geocities.com/gymnasio_kyrenia/5_1967-1968/anapiros.htm