Αν και μελέτες σε ζώα υποστηρίζουν σθεναρά αυτήν την άποψη, ισοδύναμα αδιάσειστες αποδείξεις για τους ανθρώπους ήταν δύσκολο να βρεθούν, αφού η πειραματική έκθεση παιδιών σε στέρηση είναι ηθικά απαράδεκτη. Ωστόσο, πρόσφατες έρευνες αντλώντας συμπεράσματα από τη συσχέτιση μεταξύ πρόωρων αντιξοοτήτων και μετέπειτα ψυχικών διαταραχών, έδειξαν ότι η πρώιμη συναισθηματική στέρηση και ο κοινωνικός αποκλεισμός, μπορούν να οδηγήσουν σε σοβαρές ψυχικές δυσλειτουργίες και στην ενήλικη ζωή, ακόμα και σε περιπτώσεις παιδιών, που αργότερα υιοθετήθηκαν και έζησαν σε σταθερό οικογενειακό περιβάλλον.

Συγκεκριμένα, μια Αγγλική και Ρουμανική έρευνα, μελέτησε περιπτώσεις ατόμων που αμέσως μετά τη γέννησή τους και έως μέχρι και 43 μήνες είχαν βιώσει σοβαρή συναισθηματική στέρηση σε Ιδρύματα της Ρουμανίας, πριν υιοθετηθούν από οικογένειες στην Αγγλία. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν κατάλληλα ερωτηματολόγια, συνεντεύξεις από τους γονείς και τα υιοθετημένα παιδιά, καθώς και αξιολογήσεις IQ, για να μετρηθούν τα συμπτώματα διαταραχής στο φάσμα του αυτισμού, η αδυναμία συγκέντρωσης και η υπερκινητικότητα, η παραβατική συμπεριφορά, τα προβλήματα συμπεριφοράς και οι γνωστικές δυσλειτουργίες. Παρά το γεγονός ότι κάποιες περιπτώσεις δεν φάνηκαν να έχουν επηρεασθεί σε σοβαρό βαθμό, τα γενικότερα αποτελέσματα κατέδειξαν ότι η εκτεταμένη συναισθηματική στέρηση στην παιδική ηλικία συνδέεται με μακροχρόνια επιβλαβή αποτελέσματα στην ενήλικη ζωή που δυστυχώς δεν αντιστρέφονται ούτε και από μια μακροχρόνια μετέπειτα στήριξη των θετών γονιών.

Πηγή: Ηλεκτρονικό περιοδικό «Health daily»