ΡΕΠΟΡΤΑΖ
ΜΑΙΡΗ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ

Σεντούκια με παλιές φορεσιές ανοίγουν. Αποθήκες ξεκλειδώνονται και αρχαία αγγεία που δεν είχαν βρει τη θέση τους στις προθήκες βγαίνουν στο φως. Ένα αμόνι στήνεται δίπλα σε κειμήλια της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Στις αίθουσες, στις οποίες συνήθως ακούγονται χαμηλόφωνα τα σχόλια των επισκεπτών, δεσπόζουν άλλοτε οι μελωδίες του Χατζιδάκι και άλλοτε ο ήχος από το φλόγιστρο του αργυροχρυσοχόου. Και χέρια, 24 τον αριθμό, απλώνονται με αγωνία να αγγίξουν νυφιάτικα στέφανα του 19ου αιώνα, το τοξωτό τρυπάνι ενός τεχνίτη ή τη μαρμάρινη λουτροφόρο που δεσπόζει στο ισόγειο.

Με άλλα λόγια, ό,τι απαγορεύεται τυπικά να συμβεί σε έναν εκθεσιακό χώρο επιτρέπεται κάθε δεύτερη Δευτέρα του μήνα στο Μουσείο Μπενάκη. Εκεί όπου πλέον έχουν τακτικό ραντεβού με την πλούσια ιστορία του δραστήριου μουσείου ενήλικοι με χαμηλή όραση ή τυφλότητα, στο πρώτο ειδικό πρόγραμμα που απευθύνεται σε αυτή την ειδική ομάδα κοινού. «Δεν πρόκειται για ξενάγηση αλλά για μια προσπάθεια να ερμηνεύσουμε τις συλλογές αξιοποιώντας όλες τις αισθήσεις, να δημιουργήσουμε μια συνολική εμπειρία για τον επισκέπτη» μας εξηγεί για τα δίωρα προγράμματα που άρχισαν από τον Οκτώβριο και έχουν αποκτήσει ήδη το δικό τους κοινό ο Φώτης Φλεβοτόμος, ειδικός συνεργάτης του Μουσείου Μπενάκη, ο οποίος μετέφερε στην Αθήνα τεχνογνωσία και πείρα από τη Νέα Υόρκη, όπου είχε εργαστεί σε αντίστοιχα προγράμματα.

«Σε κάθε θέμα που θίγουμε ακολουθούμε και διαφορετικό σχεδίασμά, ώστε να προσφέρουμε στους επισκέπτες άλλες διαδρομές και εμπειρίες» προσθέτει η υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων του Μουσείου Μπενάκη Μαρία – Χριστίνα Γιαννουλάτου. «Στόχος μας δεν είναι οι επισκέπτες να γνωρίσουν μόνο τις συλλογές του μουσείου, αλλά να κατανοήσουν τη διαδικασία κατασκευής ή τη λειτουργία ορισμένων αντικειμένων».

ΣΑΠΦΩ ΚΑΙ ΡΙΤΣΟΣ.

Για τον λόγο αυτό άλλωστε οι συμμετέχοντες «βλέπουν» μπροστά τους να κατασκευάζονται κοσμήματα, αγγίζουν εργαλεία, καταλαβαίνουν από τον ρυθμό του τεχνίτη αν το υλικό που δουλεύει είναι μέταλλο ή πλαστικό και διαπιστώνουν το στάδιο της δουλειάς του ακούγοντας τον ήχο του φλογίστρου. Αγγίζουν υφάσματα από παραδοσιακές φορεσιές, ακούνε ποιήματα της Σαπφώς και διηγήματα του Παπαδιαμάντη ή κρατούν στα χέρια τους τις πέτρες που ζωγράφισε ο Γιάννης Ρίτσος, ανάλογα με το αν επισκέπτονται το κεντρικό κτίριο, εκείνο της Πειραιώς ή την Πινακοθήκη Γκίκα και φυσικά ανάλογα με το θέμα που πραγματεύεται κάθε παρουσίαση.

Ποιο είναι το κοινό που συμμετέχει; «Άτομα μεμονωμένα μέχρι στιγμής, ηλικίας από 22 έως 70 ετών. θέλαμε να κάνουμε κάτι για τους ενήλικους μοναχικούς που διστάζουν να βγουν από το σπίτι. Εδώ δεν χρειάζονται συνοδό καθώς έχουμε εκπαιδεύσει τους φύλακες», εξηγεί η κυρία Γιαννουλάτου, η οποία παρατηρεί τους συμμετέχοντες «να αντιδρούν σαν παιδιά διότι ξεκλειδώνεται γι αυτούς ένας θησαυρός». Τονίζει δε ότι δεν θα μπορούσε να υλοποιείται το πρόγραμμα και μάλιστα σε περίοδο μεγάλης οικονομικής κρίσης αν δεν υπήρχε η στήριξη από το Ίδρυμα Λ. Βουδούρη, τους Φίλους του Μουσείου Μπενάκη και το Δειπνοσοφιστήριον.

INFO: Τα επόμενα προγράμματα θα γίνουν 11 Μαΐου στην Πινακοθήκη Γκίκα με θέμα τον ελληνικό χορό και στις 8 Ιουνίου στο κτίριο της Πειραιώς με θέμα τα παιχνίδια (τον Απρίλιο δεν θα λειτουργήσουν λόγω τον εορτών του Πάσχα). Διάρκεια 17.00-19.00. Είσοδος ελεύθερη, απαραίτητη η προεγγραφή στο τηλ. 210-3671.067.

Πηγή: Εφημερίδα «Τα Νέα»