Είναι γεγονός ότι ο άνθρωπος διακρίνεται από τα υπόλοιπα έμβια όντα χάρη στην ικανότητά του να δημιουργεί μία ταυτότητα και ύστερα να της προσδίδει αξία. Η αυτοεκτίμηση συνδέεται με την ικανότητα του ανθρώπου για κριτική (McKay, Fanning, 1992). Η αυτοεκτίμηση είναι μία ευρεία έννοια  που σχετίζεται με την εμπειρία και  έτσι έχουν δοθεί κατά καιρούς διαφορετικοί ορισμοί.

Τα παιδιά και οι έφηβοι με προβλήματα όρασης ζουν και μεγαλώνουν σε μία κοινωνία διαμορφωμένη με τους κανόνες των βλεπόντων. Τα άτομα αυτά εμφανίζουν μειωμένες κοινωνικές αλληλεπιδράσεις και περιορισμένη επικοινωνία λόγω της  έλλειψης οπτικού ελέγχου και αδυναμίας τους να κινηθούν και να μιμηθούν τις εκφράσεις των άλλων. Τα άτομα με προβλήματα όρασης δεν διαθέτουν ρεαλιστική εκτίμηση  των ικανοτήτων τους αφού συχνά υποτιμούν τον εαυτό τους και ζητούν μεγαλύτερη βοήθεια από όση πραγματικά έχουν ανάγκη. Αυτή η διάθεση υποτίμησης των ικανοτήτων τους οδηγεί τα άτομα με προβλήματα όρασης σε ελλιπή συναισθηματική ανάπτυξη και διαταραχές στην ανάπτυξη της προσωπικότητάς τους. Η αυτοεκτίμηση αργεί να αναπτυχθεί σε αυτά καθώς παίρνουν τη θέση της η ανασφάλεια, το άγχος, ο φόβος και τα γενικότερα τα συναισθήματα κατωτερότητας. Να σημειωθεί ότι για τη μειωμένη αυτοεκτίμηση των παιδιών και των εφήβων με προβλήματα όρασης  ευθύνεται κυρίως η λανθασμένη στάση των βλεπόντων απέναντι στα τυφλά άτομα.

Πηγή: http://www.edu-special.gr/