6. Ανάλυση και διαμόρφωση της Νομοθεσίας της Ειδικής Αγωγής

Εισαγωγικό Σημείωμα

Η πορεία που ακολουθείται για να ψηφιστεί ένας νόμος στο ελληνικό κοινοβούλιο μετά τη Μεταπολίτευση  ξεκινά συνήθως από την εξαγγελία της εκάστοτε κυβέρνησης ότι θα ρυθμίσει με νόμο ένα συγκεκριμένο ζήτημα και η οποία υλοποιείται αρχικά με την κατάθεση ενός σχεδίου νόμου. Βέβαια για να γίνει κάτι τέτοιο έχει πρώτα ανακύψει το θέμα, είτε από την ανακίνηση του θέματος από την ίδια την κυβέρνηση, είτε από την πίεση κοινωνικών ομάδων, είτε ή την πίεση μεγάλου μέρους της κοινωνίας.

Με την παρουσίαση του νομοσχεδίου η αντιπολίτευση και οι φορείς αναπτύσσουν τις θέσεις τους για το εν λόγω ζήτημα και μετά την πάροδο ενός χρονικού διαστήματος το σχέδιο νόμου κατατίθεται στη Βουλή και εισάγεται για συζήτηση στις Επιτροπές και την Ολομέλεια της Βουλής με τελικό στάδιο την ψήφιση του σε νόμο του κράτους.

Το πρώτο μέρος των νομοσχεδίων και των ψηφισμένων νόμων αποτελείται από την η αιτιολογική (ή εισηγητική) έκθεση, στην οποία ο νομοθέτης παρουσιάζει την επίσημη ερμηνεία της κυβέρνησης για ένα πρόβλημα – ζήτημα και στην οποία περιγράφονται οι κατευθυντήριες γραμμές των επιδιωκόμενων νομοθετικών ρυθμίσεων, ενώ το δεύτερο μέρος περιλαμβάνει τα άρθρα, στα οποία εξειδικεύονται οι προηγούμενες κατευθύνσεις.  Τις περισσότερες φορές η εισηγητική – αιτιολογική έκθεση δίνεται στη δημοσιότητα ταυτόχρονα με την κατάθεση του σχεδίου νόμου στη Βουλή.

Κάθε αιτιολογική – εισηγητική έκθεση χωρίζεται σε δύο μέρη: α) Στο γενικό μέρος στο οποίο περιγράφονται οι βασικές κατευθύνσεις του σχεδίου νόμου και β) το ειδικό μέρος, στο οποίο περιγράφεται τι επιδιώκεται με κάθε άρθρο του νομοσχεδίου.

Τα σχέδια νόμου αποτελούνται από μια σειρά άρθρων τα οποία αποτελούν την εξειδίκευση των κατευθύνσεων που επιλέγει η εκάστοτε κυβέρνηση. Όμως συνηθίζεται πολλές φορές η κυβέρνηση να καταθέτει μια σειρά άρθρων σχετικών με κάποιο θέμα, σε άλλο νομοσχέδιο, ή να προσθέτει στα άρθρα ενός νομοσχεδίου, διατάξεις που αφορούν άλλα ζητήματα, π. χ. στον 1143 μόνο τα πρώτα 29 άρθρα είναι αφιερωμένα στην Ε. Α., τα υπόλοιπα αφορούν άλλα ζητήματα της ελληνικής εκπαίδευσης.

Η συζήτηση ενός νομοσχεδίου χωρίζεται σε δύο μέρη, στη συζήτηση: α) επί της αρχής και β) επί των άρθρων. Το περιεχόμενο των εισηγητικών εκθέσεων, οι βασικές δηλ. επιδιώξεις της κυβέρνησης και οι θέσεις της αντιπολίτευσης παρουσιάζονται κυρίως στη συζήτηση επί της αρχής του νομοσχεδίου, ενώ η εξειδίκευση αυτών των θέσεων γίνεται κυρίως στη συζήτηση επί των άρθρων. Η πορεία της συζήτησης ξεκινά από τον εισηγητή ή την εισηγήτρια της κυβερνητικής πλειοψηφίας και ακολουθούν οι εισηγήσεις από εκπρόσωπους των υπολοίπων κομμάτων ξεκινώντας από την αξιωματική αντιπολίτευση. Στη συνέχεια παίρνουν το λόγο βουλευτές των κομμάτων και στο τέλος την συζήτηση κλείνει οη εκάστοτε υπουργός και υφυπουργός. Οι υπουργοί και οι υφυπουργοί έχουν το δικαίωμα να παίρνουν το λόγο όποτε θελήσουν, ενώ δυνατότητα να παρέμβουν στη συζήτηση έχουν και οι κοινοβουλευτικοί εκπρόσωποι των κομμάτων. Όταν τελειώνει η συζήτηση επί της αρχή του νομοσχεδίου διεξάγεται ψηφοφορία για την ψήφιση του επί της αρχής. Στη συζήτηση επί των άρθρων κάθε άρθρο ψηφίζεται ξεχωριστά. Στο τέλος των συζητήσεων το νομοσχέδιο ψηφίζεται στο σύνολο του. Για να γίνει ένα νομοσχέδιο, νόμος του κράτους πρέπει να συγκεντρώσει σε κάθε ψηφοφορία την απαραίτητη πλειοψηφία. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταψηφίζουν το νομοσχέδιο επί της αρχής, επί των άρθρων και στο σύνολο. Υπάρχουν όμως και περιπτώσεις, στις οποίες τα κόμματα της αντιπολίτευσης καταψηφίζουν το νομοσχέδιο επί της αρχής και στο σύνολο και ψηφίζουν υπέρ σε συγκεκριμένα άρθρα. Η περίπτωση να ψηφιστεί ένα νομοσχέδιο ομόφωνα, παρότι συμβαίνει κάποιες φορές, βλ. 1143, είναι σπάνια. Η συζήτηση διεξάγεται σε δύο φάσεις. Στην πρώτη φάση η συζήτηση γίνεται στις Επιτροπές, στην περίπτωση μας στη ΔΕΜΥ και στη δεύτερη στην Ολομέλεια της Βουλής.

Όταν αν