1. Πρόλογος
Η παρούσα εργασία εκπονήθηκε στο πλαίσιο του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών στις «Επιστήμες της Αγωγής» του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης Θεσσαλονίκης (στο εξής ΠΤΔΕ) και στην κατεύθυνση: Εκπαίδευση και Κοινωνικός Αποκλεισμός.
Οι νομοθετικές ρυθμίσεις για τα Άτομα με Ειδικές Ανάγκες ή τα Άτομα με Αναπηρία (στο εξής ΑΜΕΑ), αποτελούν ένα σημαντικό τμήμα του ζητήματος «Εκπαίδευση των ΑΜΕΑ», επηρεάζουν τη ζωή χιλιάδων παιδιών με ειδικές ανάγκες και των οικογενειών τους και συμβάλουν σε μεγάλο βαθμό στη διαμόρφωση των θεωρητικών απόψεων και στον καθορισμό των πρακτικών εφαρμογών των εργαζομένων στην Ειδική Αγωγή, (στο εξής Ε. Α.). Αυτό μας δίνει έναυσμα να μελετήσουμε τις νομοθετικές ρυθμίσεις και να τις συνδέσουμε με τις εξελίξεις στο κοινωνικό – πολιτικό και επιστημονικό πεδίο για την καλύτερη κατανόηση του ζητήματος «Εκπαίδευση των ΑΜΕΑ».
[Υποσημείωση: Από την ψήφιση του 15661985 μέχρι την ψήφιση της αναθεώρησης του Συντάγματος το 2001 χρησιμοποιήθηκε ο όρος Άτομα με Ειδικές Ανάγκες (ΑμΕΑ). Με την αναθεώρηση του συντάγματος το 2001 στο άρθρο 21, στο οποίο προβλέπεται ότι «Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας», (άρθρ. 21, παρ. 6), ο όρος που καθιερώνεται πια είναι άτομα με αναπηρίες (ΑμεΑ). Χρησιμοποιούνται βέβαια και άλλες συντμήσεις, όπως, ΑμΑ (Άτομα με Αναπηρία), ΑμΕΕΑ (Άτομα με Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες), Με δεδομένη όμως τη συνεχή χρήση του όρου στην εργασία μας επιλέξαμε τη σύντμηση ΑΜΕΑ, ούτως ώστε να ανταποκρίνεται στις δύο βασικές περιπτώσεις. Επομένως, όταν στην εργασία μας χρησιμοποιούμε τη συντόμευση ΑΜΕΑ πριν το 2000 θα εννοούμε τον όρο «Άτομα με Ειδικές Ανάγκες», ενώ μετά το 2001 τον όρο «Άτομα με Αναπηρίες». Τέλος Υποσημείωσης.]
Θεωρούμε αυτονόητη υποχρέωσή μας να ευχαριστήσουμε τον επιβλέποντα επίκουρο καθηγητή κ. Τζήκα Χρήστο που μας έδωσε με αυτό τον τρόπο τη δυνατότητα να μελετήσουμε το νομοθετικό πλαίσιο της εκπαίδευσης των ΑΜΕΑ και τα μέλη της επιτροπής, τον επίκουρο καθηγητή κ. Λιάμπα Αναστάσιο και την επίκουρο καθηγήτρια κ. Καραγιάννη Παναγιώτα για τις πολύτιμες παρατηρήσεις τους.
Θέλουμε ακόμη να ευχαριστήσουμε την κ. Ν. Βεργιώτη για τις παρατηρήσεις και τις διορθώσεις της στο θεωρητικό πλαίσιο, τον κ. Γ. Βεζυρτζή για τη βοήθεια στην κατανόηση των φιλοσοφικών αρχών του θεωρητικού πλαισίου και τον κ. Κ. Χρηστάκη, για τις σημαντικές του παρατηρήσεις στις ενότητες του 6ου κεφαλαίου με τίτλο «Ανάλυση της Νομοθεσίας». Βέβαια για τα όποια λάθη, κενά ή αβλεψίες που υπάρχουν στο κείμενο, η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική μας.
