Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία τού Ο.Η.Ε.:
Το Άρθρο 33
«Εθνική Εφαρμογή και Παρακολούθηση»
1. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη, ανάλογα με το σύστημα οργάνωσής τους, θα καθορίσουν ένα ή περισσότερα σημεία αναφοράς μέσα στην κυβέρνηση, για θέματα σχετιζόμενα με την εφαρμογή της παρούσας Σύμβασης και θα δίδουν τη δέουσα προσοχή στην ίδρυση ή τον καθορισμό ενός συντονιστικού μηχανισμού μέσα στην κυβέρνηση, προκειμένου να διευκολύνει τη σχετική δράση, σε διαφορετικούς τομείς και διαφορετικά επίπεδα.
2. Τα Συμβαλλόμενα Κράτη, ανάλογα με τα νομικά και διοικητικά συστήματά τους, διατηρούν, ενισχύουν, ορίζουν ή συστήνουν, μέσα στο Συμβαλλόμενο Κράτος, ένα πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένων και ενός ή περισσότερων ανεξάρτητων μηχανισμών, ανάλογα με την περίπτωση, προκειμένου να προάγουν, προστατεύουν και παρακολουθούν την εφαρμογή της παρούσας Σύμβασης. Κατά τον ορισμό ή τη σύσταση ενός τέτοιου μηχανισμού, τα Συμβαλλόμενα Κράτη λαμβάνουν υπόψη τις αρχές σχετικά με το καθεστώς και τη λειτουργία των εθνικών θεσμών για την προστασία και την προαγωγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
3. Η κοινωνία των πολιτών και, ιδιαίτερα, τα άτομα με αναπηρίες και οι αντιπροσωπευτικές οργανώσεις τους, θα εμπλέκονται και θα συμμετέχουν πλήρως στη διαδικασία παρακολούθησης.
* Η επίσημη μετάφραση της Σύμβασης έγινε από το Υπουργείο Εξωτερικών το έτος 2007.
1. Η σημασία της επικύρωσης της Σύμβασης από την Ε.Ε.
Στις 26 Νοεμβρίου 2009 η Ευρωπαϊκή Κοινότητα έκανε ένα ιστορικό βήμα προς τα εμπρός με την επικύρωση της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία του Ο.Η.Ε. Πρόκειται για ένα γεγονός ιστορικής σημασίας γιατί είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρώπης που επικυρώνεται μια Συνθήκη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα. Η Σύμβαση επιπρόσθετα δημιούργησε και δεδικασμένο, εφόσον είναι η πρώτη μεγάλη Συνθήκη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 21ου αιώνα που επικυρώνεται τόσο γρήγορα από έναν μεγάλο αριθμό χωρών μετά την εφαρμογή της από τον Ο.Η.Ε. στις 3 Μαΐου 2008.
Πρέπει να σημειώσουμε ότι η επικύρωση αυτή υποδηλώνει μια σημαντική μεταστροφή στην πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφενός επειδή η αναπηρία τίθεται στην κορυφή της ατζέντας για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφετέρου επειδή ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των ατόμων με αναπηρία καθίστανται επιβεβλημένη υποχρέωση για τα κράτη – μέλη.
Η επικύρωση της Σύμβασης υποχρεώνει τόσο την Ευρωπαϊκή Ένωση όσο και τα Συμβαλλόμενα Κράτη «….να λάβουν όλα τα κατάλληλα μέτρα, συμπεριλαμβανομένων και των νομοθετικών, προκειμένου να τροποποιήσουν ή να καταργήσουν τους ισχύοντες νόμους, κανονισμούς, έθιμα και πρακτικές που συνιστούν διακρίσεις κατά των ατόμων με αναπηρίες,….» , το οποίο συνεπάγεται την ανάληψη δράσης σε έναν ευρύ αριθμό τομέων. Αυτό όμως που πρέπει να διευκρινιστεί είναι ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι υπεύθυνη για την εφαρμογή εκείνων των διατάξεων της Σύμβασης που εμπίπτουν στη σφαίρα της δικής της αρμοδιότητας. Για π.χ. στους τομείς της απασχόλησης και της εκπαίδευσης η αρμοδιότητά της είναι περιορισμένη και ως εκ τούτου η ευθύνη εφαρμογής των διατάξεων της Σύμβασης που αφορούν σε αυτούς τους τομείς βαρύνει τα ίδια τα συμβαλλόμενα κράτη – μέλη της Ένωσης.
Η χώρα μας – όπως πολλάκις έχουμε επαναλάβει μέσα από τις σελίδες του Θ.Α. – ενώ έχει προσυπογράψει τη Σύμβαση, δεν έχει προχωρήσει στην επικύρωσή της. Επίσης δεν έχει προσυπογράψει και δεν έχει επικυρώσει και το προαιρετικό της πρωτόκολλο. Η νέα Κυβέρνηση έχει δεσμευτεί ότι θα την επικυρώσει, γεγονός το οποίο θα σηματοδοτήσει την έναρξη της εφαρμογής της σε εθνικό επίπεδο, ήτοι την εξέταση και αναθεώρηση, όπου απαιτείται, της υφιστάμενης νομοθεσίας, καθώς και των υφιστάμενων πολιτικών και προγραμμάτων. Η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου αυτό να πραγματοποιηθεί το συντομότερο δυνατό.
2. Tο άρθρο 33 «Εθνική Εφαρμογή και Παρακολούθηση»
Το άρθρο 33 «Εθνική Εφαρμογή και Παρακολούθηση» έχει ήδη ξεκινήσει να απασχολεί ιδιαίτερα την Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία και αυτό γιατί αποτελεί το κλειδί για την επιτυχή εφαρμογή της Σύμβασης στη χώρα μας. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που αποφασίσαμε να ασχοληθούμε – στο πλαίσιο της παρουσίασης θεμάτων που αφορούν στη Σύμβαση, την οποία εγκαινιάσαμε στο προηγούμενο τεύχος του Θ.Α. – με το άρθρο 33.
Μέσω του συγκεκριμένου άρθρου υπαγορεύονται: α) ο καθορισμός ενός ή περισσοτέρων Σημείων Αναφοράς και ενός συντονιστικού μηχανισμού για την εφαρμογή της Σύμβασης (παράγραφος 1), β) η δημιουργία ανεξάρτητων μηχανισμών για την προαγωγή, την προστασία και την παρακολούθηση της εφαρμογής της Σύμβασης (παράγραφος 2) και γ) η πλήρης εμπλοκή και συμμετοχή των ατόμων με αναπηρία και των αντιπροσωπευτικών τους οργανώσεων στην παρακολούθηση της εφαρμογής της Σύμβασης (παράγραφος 3).
Πέραν όμως του άρθρου 33, η αρχή «τίποτα για τα άτομα με αναπηρία, χωρίς τα άτομα με αναπηρία» διατρέχει οριζόντια ολόκληρη τη Σύμβαση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού αποτελεί η παράγραφος 3 του άρθρου 4 της Σύμβασης «Γενικές Υποχρεώσεις», στην οποία αναφέρεται ότι: «3. Κατά την ανάπτυξη και εφαρμογή της νομοθεσίας και των πολιτικών, για να εφαρμοστεί η παρούσα Σύμβαση και σε άλλες διαδικασίες λήψης αποφάσεων που αφορούν ζητήματα σχετικά με τα άτομα με αναπηρίες, τα Συμβαλλόμενα Κράτη θα συμβουλεύονται συνεχώς και θα εμπλέκουν ενεργά τα άτομα με αναπηρίες, συμπεριλαμβανομένων και των παιδιών με αναπηρίες, μέσω των αντιπροσωπευτικών οργανώσεών τους». Η προαναφερθείσα παράγραφος συνδυαστικά με το άρθρο 33 της Σύμβασης συνεπάγεται την ενεργή συμμετοχή και την εμπλοκή των ίδιων των ατόμων με αναπηρία και των αντιπροσωπευτικών τους οργανώσεων, όχι μόνο στους ανεξάρτητους μηχανισμούς παρακολούθησης της εφαρμογής της Σύμβασης, αλλά και στους μηχανισμούς εφαρμογής, ήτοι στο Σημείο Αναφοράς και στο συντονιστικό μηχανισμό. Επιπρόσθετα, πρέπει να διευκρινιστεί ότι παρόλο που ο τίτλος του εν λόγω άρθρου είναι ο εξής: «Εθνική εφαρμογή και παρακολούθηση», οι επιταγές του πρέπει να εφαρμοστούν, όχι μόνο σε εθνικό, αλλά επίσης σε ευρωπαϊκό (Ευρωπαϊκή Ένωση) και διεθνές (Ο.Η.Ε.) επίπεδο.
Ως προς την εφαρμογή του άρθρου 33 σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αυτό που μέχρι στιγμής έχει παρατηρηθεί από το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Ατόμων με Αναπηρία, το οποίο συμμετέχει ενεργά σε όλα τα επίπεδα (ευρωπαϊκό, διεθνές) και σε όλες τις διαδικασίες (διαβουλεύσεις, σεμινάρια κ.λπ.) που αφορούν στη Διεθνή Σύμβαση, είναι πως τόσο οι κυβερνήσεις των συμβαλλομένων κρατών όσο και η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση αδυνατούν να ενσωματώσουν την αρχή «τίποτα για τα άτομα με αναπηρία, χωρίς τα άτομα με αναπηρία». Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αδυναμίας αποτελεί η Πρόταση για προσχώρηση των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων στη Σύμβαση που η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υπέβαλε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Ιούλιο του 2008, στην οποία ενώ ορίζονταν σε ευρωπαϊκό επίπεδο τα αρμόδια όργανα για την εφαρμογή της Σύμβασης, δεν υπήρχε ούτε μια αναφορά για τη συμμετοχή και το ρόλο των οργανώσεων των ατόμων με αναπηρία.
3. Οι επιταγές, οι προβληματισμοί και οι θέσεις
Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν πιο στενά τους προβληματισμούς και τις θέσεις του Ευρωπαϊκού Αναπηρικού Κινήματος πάνω στον τρόπο εφαρμογής των επιταγών του άρθρου 33 σε ευρωπαϊκό επίπεδο, εφόσον μας βοηθούν να θέσουμε έναν αντίστοιχο προβληματισμό σε εθνικό επίπεδο.
Θα λέγαμε ότι οι επιταγές του άρθρου 33 αφορούν στα εξής δύο επίπεδα: α) σε επίπεδο κυβέρνησης, στην οποία ανατίθεται ο ρόλος της εφαρμογής της Σύμβασης και β) σε επίπεδο Πολιτείας, στην οποία ανατίθεται η προαγωγή, η προστασία και η παρακολούθηση της Σύμβασης.
Α. Σε επίπεδο κυβέρνησης
• «Τα Συμβαλλόμενα Κράτη…θα καθορίσουν ένα ή περισσότερα σημεία αναφοράς μέσα στην κυβέρνηση, για θέματα σχετιζόμενα με την εφαρμογή της παρούσας Σύμβασης…..»
Η Σύμβαση δεν καθορίζει τη μορφή και τον τρόπο που θα λειτουργούν τα λεγόμενα «Σημεία Αναφοράς» («Focal Points»). Παρόλα αυτά, σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Αναπηρικό Κίνημα, για την αποτελεσματική άσκηση του έργου τους πρέπει: να μπορούν να παρακολουθούν και να ελέγχουν το σύνολο των νομοθετικών μέτρων, των πολιτικών και των προγραμμάτων, να έχουν εξουσία ώστε να μπορούν να επιβάλουν τις θέσεις / προτάσεις τους, να διαθέτουν επαρκείς πόρους, καθώς και το απαιτούμενο, άκρως εξειδικευμένο και έμπειρο, προσωπικό.
Ο ρόλος των Σημείων Αναφοράς δεν θα πρέπει να περιορίζεται μόνο στον εντοπισμό (screening) των νομοθετικών μέτρων, των πολιτικών και των προγραμμάτων που δεν συνάδουν με τις επιταγές της Σύμβασης. Αυτά θα πρέπει πρωτίστως να μπορούν να επηρεάζουν τις κυβερνήσεις, προκειμένου κατά το σχεδιασμό και την εφαρμογή όλων των προαναφερθέντων να λαμβάνεται υπόψη η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία, αφενός μέσω της ένταξης της διάστασης της αναπηρίας σε αυτά, αφετέρου μέσω της απόρριψης οποιασδήποτε πολιτικής ή νομοθετικού μέτρου καταστρατηγεί τα ανθρώπινα δικαιώματα που η Σύμβαση υπαγορεύει. Τα Σημεία Αναφοράς πρέπει να μπορούν να ασκούν το ρόλο τους οριζόντια, ήτοι στο σύνολο των τομέων του κυβερνητικού έργου.
Από όλα τα προαναφερθέντα προκύπτει ότι για να μπορέσουν τα Σημεία Αναφοράς να ασκήσουν αποτελεσματικά το έργο τους πρέπει να τοποθετηθούν στο ανώτατο κυβερνητικό επίπεδο.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ο ρόλος του Σημείου Αναφοράς επί του παρόντος έχει ανατεθεί στο Τμήμα για την Ένταξη των Ατόμων με Αναπηρία (“Unit for Integration of Persons with Disabilities”), το οποίο υπάγεται στη Γενική Διεύθυνση Απασχόλησης, Κοινωνικών Υποθέσεων και Ίσων Ευκαιριών της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και είναι αρμόδιο για όλες τις ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες για την αναπηρία αυτής της Διεύθυνσης. Το εν λόγω Τμήμα παρέχει υποστήριξη σε ζητήματα αναπηρίας και στις υπόλοιπες Γενικές Διευθύνσεις της Επιτροπής. Το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Ατόμων με Αναπηρία θεωρεί ότι το εν λόγω Τμήμα, παρόλο που είναι στελεχωμένο με εξειδικευμένο και έμπειρο προσωπικό, δεν διαθέτει την εξουσία που απαιτείται για να μπορεί να επιβληθεί στις υπόλοιπες Γενικές Διευθύνσεις. Ως εκ τούτου, το Φόρουμ έχει προτείνει το Σημείο Αναφοράς να τοποθετηθεί στο πολιτικό γραφείο (Cabinet) του Γενικού Γραμματέα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, επειδή αφενός δύναται να επιβλέπει οριζόντια τις πολιτικές των Γενικών Διευθύνσεων, αφετέρου διαθέτει την εξουσία που απαιτείται για να επιβληθεί σε αυτές.
Υπό αυτήν την οπτική θα πρέπει σε εθνικό επίπεδο να δοθούν απαντήσεις στα εξής ερωτήματα:
Ποιος φορέας ή όργανο εντός της κυβέρνησης θα μπορούσε να παίξει το ρόλο του Σημείου Αναφοράς; Θα μπορούσε κάποιος από τους ήδη υπάρχοντες φορείς ή όργανα; Εάν ναι, ποιος είναι αυτός ο φορέας / όργανο και κάτω από ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να ασκήσει αποτελεσματικά το έργο της επίβλεψης της εφαρμογής της Σύμβασης στη χώρα μας; Εάν όχι, πως ακριβώς θα πρέπει να οργανωθεί και να στελεχωθεί; Τι πόροι πρέπει να διατεθούν στο Εθνικό Σημείο Αναφοράς; Πως μπορεί να διασφαλιστεί η ενεργή εμπλοκή / συμμετοχή του Εθνικού Αναπηρικού Κινήματος σε αυτό; Μήπως η πρόταση της Εθνικής Συνομοσπονδίας των Ατόμων με Αναπηρία προς τον Πρωθυπουργό της xώρας για ίδρυση Γενικής Γραμματείας Συντονισμού Πολιτικών για την Αναπηρία στο Υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και προς αυτήν την κατεύθυνση;
• «…..θα δίδουν τη δέουσα προσοχή στην ίδρυση ή τον καθορισμό ενός συντονιστικού μηχανισμού μέσα στην κυβέρνηση, προκειμένου να διευκολύνει τη σχετική δράση, σε διαφορετικούς τομείς και διαφορετικά επίπεδα….»
Αρχικά αξίζει να αναφερθεί ότι η δημιουργία ενός συντονιστικού μηχανισμού, παρόλο που ενθαρρύνεται από τη Σύμβαση, δεν είναι υποχρεωτική. Η Σύμβαση επίσης δεν καθορίζει τη μορφή που πρέπει να έχει αυτός ο μηχανισμός, αλλά ούτε και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να λειτουργεί. Θα μπορούσε να είναι μια διυπουργική ομάδα, της οποίας το έργο θα είναι ο συντονισμός της εφαρμογής της Σύμβασης σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης και σε όλους τους τομείς πολιτικής.
Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η Πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για προσχώρηση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας στη Σύμβαση, στην οποία ήδη προαναφερθήκαμε, δίνει τη δυνατότητα στα θεσμικά όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ήτοι το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, το Ελεγκτικό Συνέδριο) να δημιουργήσουν έναν τέτοιο μηχανισμό. Το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Ατόμων με Αναπηρία εκτιμά ότι ο συντονιστικός μηχανισμός θα μπορούσε να δημιουργηθεί είτε εντός της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, είτε εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και αυτό γιατί διαθέτουν κάποιες δια-υπηρεσιακές ομάδες εργασίας για την αναπηρία που θα μπορούσαν να μετεξελιχτούν σε συντονιστικό μηχανισμό.
Το Φόρουμ υποστηρίζει ότι το καλύτερο θα ήταν τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε εθνικό επίπεδο να μην χρησιμοποιηθούν ήδη υπάρχοντες μηχανισμοί και αυτό γιατί δεν διαθέτουν το κατάλληλο στελεχιακό δυναμικό.
Ανάλογα ερωτήματα ανακύπτουν κι εδώ:
Ποιο θεσμικό όργανο της κυβέρνησης θα μπορούσε να παίξει το ρόλο του συντονιστικού μηχανισμού; Θα μπορούσε κάποιο από τα ήδη υπάρχοντα; Εάν ναι, ποιο είναι αυτό και κάτω από ποιες προϋποθέσεις θα μπορούσε να διευκολύνει την εφαρμογή της Σύμβασης σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης και σε όλους τους τομείς πολιτικής; Εάν όχι, πως ακριβώς θα πρέπει να οργανωθεί και να στελεχωθεί; Πως δύναται να διασφαλιστεί η ενεργή εμπλοκή / συμμετοχή του Εθνικού Αναπηρικού Κινήματος σε αυτό;
Β. Σε επίπεδο Πολιτείας
• «Τα Συμβαλλόμενα Κράτη……διατηρούν, ενισχύουν, ορίζουν ή συστήνουν, μέσα στο Συμβαλλόμενο Κράτος, ένα πλαίσιο, συμπεριλαμβανομένων και ενός ή περισσότερων ανεξάρτητων μηχανισμών, ανάλογα με την περίπτωση, προκειμένου να προάγουν, προστατεύουν και παρακολουθούν την εφαρμογή της παρούσας Σύμβαση…..»
Η Σύμβαση επίσης δεν καθορίζει ούτε τη μορφή που θα έχει αυτός ο ανεξάρτητος μηχανισμός, αλλά ούτε και τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να λειτουργεί. Το βέβαιο είναι ότι για να είναι αυτόνομος και να προωθεί τη διαφάνεια θα πρέπει να βρίσκεται εκτός κυβέρνησης. Οι φορείς που θα αναλάβουν αυτό το ρόλο θα πρέπει: να παρακολουθούν την εφαρμογή της Σύμβασης, να συντάσσουν ετήσιες εκθέσεις για την κατάσταση που επικρατεί σε εθνικό επίπεδο αναφορικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία, να αναδεικνύουν όλα τα προβλήματα που παρουσιάζονται με έγκυρο και αντικειμενικό τρόπο, να ασκούν κριτική, να προτείνουν στις Κυβερνήσεις τους νομοθετικά μέτρα που να προωθούν την εφαρμογή της Σύμβασης, καθώς και προγράμματα (π.χ. εκπαιδευτικά προγράμματα), για τη διαμόρφωση των οποίων θα παρέχουν την υποστήριξή τους, να ενημερώνουν και να ευαισθητοποιούν τη κοινή γνώμη τόσο για τα ανθρώπινα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρία όσο και για τις προσπάθειες που καταβάλλονται για την άρση της διάκρισης λόγω αναπηρίας, να συλλέγουν ατομικές καταγγελίες και να συμμετέχουν σε δικαστικούς αγώνες εκπροσωπώντας τους ενάγοντες. Αξίζει να επισημανθεί ότι για να μπορέσουν οι ανεξάρτητοι μηχανισμοί να ασκήσουν αποτελεσματικά το ρόλο τους, πέραν της διάθεσης των κατάλληλων ανθρωπίνων πόρων, θα πρέπει να τους διατίθενται και οι ανάλογοι οικονομικοί πόροι.
Το άρθρο 33 επιτρέπει στα Συμβαλλόμενα Κράτη είτε να χρησιμοποιήσουν ήδη υφιστάμενους ανεξάρτητους μηχανισμούς, είτε να θεσπίσουν νέους. Επίσης η Σύμβαση υπαγορεύει ότι οι φορείς / όργανα, υφιστάμενοι/α ή καινούργιοι/α, που θα επιλεγούν να επιτελέσουν το ρόλο του ανεξάρτητου μηχανισμού πρέπει «….να λαμβάνουν υπόψη τις αρχές σχετικά με το καθεστώς και τη λειτουργία των εθνικών θεσμών για την προστασία και την προαγωγή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων». Αυτό σημαίνει ότι οι Κυβερνήσεις μαζί με τους αντιπροσωπευτικούς φορείς των ατόμων με αναπηρία πρέπει να αξιολογήσουν τους υφιστάμενους εθνικούς φορείς / όργανα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η αξιολόγηση αυτή θα πρέπει να βασίζεται στα εξής: α) στην αποδεδειγμένη ειδική γνώση, τεχνογνωσία και πολύχρονη εμπειρία του φορέα / οργάνου στο σύνολο των πεδίων πολιτικής που αφορούν στα άτομα με αναπηρία και στις οικογένειές τους β) στη βαθειά γνώση του φορέα / οργάνου πάνω στις διατάξεις της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρία.
Το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Ατόμων με Αναπηρία υποστηρίζει ότι θα πρέπει να αναλάβει το ρόλο του ανεξάρτητου μηχανισμού επειδή, αφενός δεν υπάρχει σε ευρωπαϊκό επίπεδο κανένας ανεξάρτητος φορέας που να είναι εξειδικευμένος σε ζητήματα αναπηρίας, αφετέρου αποτελεί τη μοναδική ανεξάρτητη Οργάνωση που εκπροσωπεί το σύνολο των κατηγοριών αναπηρίας και η οποία εργάζεται σε όλα τα πεδία πολιτικής, αρμοδιότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία διεκδικεί επίσης τον ίδιο ρόλο σε εθνικό επίπεδο, εφόσον αποτελεί τον μοναδικό τριτοβάθμιο φορέα εκπροσώπησης των ίδιων των ατόμων με αναπηρία και των οικογενειών τους στη χώρα, καθώς επίσης και τον μοναδικό επίσημα αναγνωρισμένο Κοινωνικό Εταίρο της ελληνικής Πολιτείας σε ζητήματα αναπηρίας. Αξίζει να επισημανθεί ότι η Ε.Σ.Α.μεΑ. είχε υποβάλλει το εν λόγω αίτημα στον Πρωθυπουργό της χώρας κ. Γ. Παπανδρέου, πριν αυτός αναλάβει την Πρωθυπουργία της χώρας, ο οποίος μάλιστα σε ομιλία του, στο 7ο Τακτικό Εκλογοαπολογιστικό Συνέδριο της Συνομοσπονδίας, στις 6 Φεβρουαρίου 2009, είχε δεσμευτεί για την ανάθεση της παρακολούθησης της υλοποίησης της Διεθνούς Σύμβασης στην Ε.Σ.Α.μεΑ., με την παροχή μάλιστα της ανάλογης οικονομικής στήριξης.
Τέλος, αναφορικά με τα Σημεία Αναφοράς και τους Συντονιστικούς Μηχανισμούς αυτό που απαιτείται είναι να εκπονηθεί από την ελληνική Κυβέρνηση ένα σχέδιο, το οποίο θα απαντά στα ερωτήματα που συμπεριλαμβάνονται στο παρόν άρθρο. Η συμμετοχή της Συνομοσπονδίας στη εκπόνηση και υλοποίηση αυτού του σχεδίου επιβάλλεται από το ίδιο το άρθρο 33, διασφαλίζοντας την εφαρμογή της αρχής «τίποτα για τα άτομα με αναπηρία, χωρίς τα άτομα με αναπηρία».
Θ.Α.